மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு!

தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் மீதான விமர்சனம் வலுத்து வருகிறது. மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மூத்த தலைவரும், 'செம்மலர்' பத்திரிகையின் முன்னாள் ஆசிரியருமான எஸ்.ஏ. பெருமாள், "நான் தொலைக்காட்சி விவாதங்களைப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டேன்; நேரம்தான் வீணாகிறது" என்று கூறுகிறார். பலதரப்பிலிருந்தும் வரும் இந்தக் கருத்து, விவாதங்கள் எந்த ஒரு தீர்வையும், முடிவையும் எட்டாமல், அரை மணி நேரத்தில் 'அடுத்த விவாதத்தில் பேசுவோம்' என்று முடிவடைவதைக் காட்டுகிறது. எந்தப் பிரச்னை விவாதிக்கப்பட்டாலும் இதுதான் நிலைமை.

பத்திரிகை ஊடகத்தின் மதிப்பு:

ஊடகங்களின் மதிப்பே தனிதான். அவற்றில் வரும் செய்திகளுக்கு நம்பகத்தன்மை அதிகம். ஆசிரியர்கள் குழுவினரும், செய்தியாளர்களும் அரசியல், சமூகம், வரலாறு மற்றும் மொழித் தேர்ச்சியில் அதிக கவனம் செலுத்தி வந்தனர். ஒரு நிகழ்வு குறித்து எழுதும்போது, வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டி, முன்னர் நடந்த அதேபோன்ற நிகழ்வுகளை மேற்கோள் காட்டி எழுத முடிந்தது.

பழைய தலைவர்கள் - பத்திரிகையாளர்கள் உறவு:

முன்பு, அன்றைய முதலமைச்சர்களான பக்தவத்சலம், காமராசர், அண்ணா, கருணாநிதி ஆகியோர் பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்தபோது, செய்தியாளர்கள் தங்கள் அனுபவத்திலிருந்து ஆழமான கேள்விகளைக் கேட்க முடிந்தது. அதற்கான முன் தயாரிப்புடன் செய்தியாளர்கள் செல்வதைப் பார்க்க முடிந்தது. பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு முடிந்த பிறகும், 'ஆஃப் தி ரெக்கார்டு'-ஆக (தகவலைப் பதிவு செய்யாமல்) உரையாடி, பல மக்கள் சார்ந்த விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ளும் அரசியல் தலைவர்கள் அப்போது இருந்தனர். அவர்கள் பத்திரிகையின் பிரதிநிதியாக மட்டும் அல்லாமல், மக்களின் பிரதிநிதியாகவும் செய்தியாளர்களைப் பார்த்தனர். காமராசர் ஆளும் பொறுப்பிலிருந்தபோதும், எதிர்க்கட்சியாக இருந்தபோதும் பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்து அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். டி.எஸ். சொக்கலிங்கம், ஏ.என். சிவராமன், ஆதித்தனார், ராமசுப்பையர், கல்கி, வாசன், எஸ்.ஏ.பி. அண்ணாமலை, சோ, சாவி போன்ற பல செய்தி ஆசிரியர்கள், தங்களின் தனித்துவமான திறமையால் பெரும் மதிப்பை பெற்றிருந்தனர்.

தனியார் தொலைக்காட்சிகள் மற்றும் நெறியாளர்கள்:

தனியார் தொலைக்காட்சிகள் செய்தி வெளியிடத் தொடங்கியபோது, அந்தந்த நிறுவனங்களின் பார்வைக்கு ஏற்ப செய்திகள் வெளிவந்தன. அரசியல் பிரமுகர்கள், மூத்த பத்திரிகையாளர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் அல்லது தொலைக்காட்சிக்கென்றே கருத்துச் சொல்லத் தயாரானவர்களை நெறியாளர்கள் அழைத்து கலந்துரையாடல் நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கினர். ஒவ்வொரு தொலைக்காட்சியிலும் புதிய நெறியாளர்கள் உருவானார்கள். ஆனால், நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து வழங்கும் பல நெறியாளர்களுக்கு தமிழக, இந்திய, உலக அரசியல், சமூக நிகழ்வுகள் குறித்த சரியான புரிதல் இருக்கிறதா என்பது சந்தேகமே. தொலைக்காட்சியில் 'இன்புட் எடிட்டர்கள்' இருந்தாலும், ஒரு நெறியாளருக்குத் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சமூக, அரசியல் குறித்த ஆழ்ந்த பார்வையும், புரிதலும் அடிப்படைத் தேவை. தமிழில் அப்படிப்பட்டவர்கள் அரிதாகவே உள்ளனர்.

விவாதங்களில் பங்கேற்போர் மற்றும் நெறியாளர்களின் நிலை:

• விவாதப் பங்கேற்பாளர்கள்: நிலைய வித்வான்களைப் போல ஒரு சிலரே திரும்பத் திரும்பப் பல தொலைக்காட்சிகளில் பங்கேற்று, தங்கள் கருத்தை மக்களின் கருத்தாகச் சொல்கிறார்கள். சமகால அரசியல் குறித்துப் பேசும் பலருக்கும், அதன் நுட்பங்கள், சமூக நுணுக்கங்கள், பொருளாதாரத் தகவல்கள், கடந்த கால அரசியல் நிகழ்வுகள், தமிழக வரலாறு குறித்துத் தெரியுமா என்பது கேள்விக்குறியே. விவாதிக்கப்படும் விஷயம் தெரிந்தவர்களை விட, விதண்டாவாதமாகப் பேசுபவர்களுக்கே முன்னுரிமை கிடைப்பதால், சிலர் மௌனமாக இருக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது. தங்கள் தரப்பைச் சொல்ல வாய்ப்பு கிடைக்காதபோது, வெளிநடப்பு செய்வதையோ அல்லது வெறுத்து ஒதுக்குவதையோ தவிர வேறு வழியில்லை.
• நெறியாளர்களின் சாா்பு நிலை: தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் மூலம், நிறுவனமோ, நெறியாளரோ தங்கள் கருத்தைப் பார்வையாளர்கள் மீது திணிக்கவே பயன்படுத்துகிறார்கள். சில நண்பர்கள் ஆவலுடன் பார்த்த இந்த விவாதங்களை இப்போது தவிர்த்து விடுகின்றனர்; ஏனெனில், விவாதங்களின் கருப்பொருளில் உயிரோட்டம் இல்லை, நெறியாளர்களின் சார்பு நிலையும், கருத்துத் திணிப்பும் காணப்படுகிறது.

பழைய தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் (1987 காலக்கட்டம்):

1987-ஆம் ஆண்டு காலகட்டத்தில், சென்னை தொலைக்காட்சி நிலையத்தின் இயக்குநராக அகிலா சிவராமன் இருந்தார். அப்போது விவாதங்கள் தினமும் இருக்காது; முக்கியமான காலகட்டங்களில் மட்டும் ஒரு பிரச்னை குறித்து விவாதிக்க அழைப்பதுண்டு. விவாதங்களை முன்கூட்டியே பதிவு செய்து இரவில் ஒளிபரப்புவார்கள். அந்தக் காலக்கட்டத்தில் விவாதங்களில் பங்கேற்றவர்கள் அனுபவமிக்க அரசியல், சமூகப் பிரக்ஞை கொண்டவர்களாக இருந்தனர். இரா. செழியன், க. ராஜாராம், செ. மாதவன், ப. சிதம்பரம், வி.வி. சுவாமிநாதன், வாழப்பாடி ராமமூர்த்தி, எம். கல்யாண சுந்தரம், என். சங்கரய்யா, உமாநாத், வி.பி. சிந்தன், ரமணி, குமரி அனந்தன், தி.சு. கிள்ளிவளவன், முகமது இஸ்மாயில், ஜி. சுவாமிநாதன், தீபம் நா. பார்த்தசாரதி, கல்கி ராஜேந்திரன், என். ராம் போன்ற பலர் மகிழ்ச்சியுடனும் பெருமையுடனும் விவாதங்களில் கலந்துகொண்டனர்.

இன்றைய விவாதங்களின் குறைபாடுகள்:

இன்றைய சூழலில் விவாதப் பொருளுக்குத் தொடர்பில்லாமல் பேசுவதும், கால விரயம் செய்வதும்தான் பெரும்பாலும் நடக்கிறது. நல்ல விவாதத் தலைப்புகளை எடுத்துக்கொள்வதில்லை என்பது வேதனை. ஒரு விவாதத்தில் நான்கு பேர் இருந்தால், ஒரே கருத்துக்கு ஆதரவாக மூன்று பேரையும், எதிர் கருத்துக்கு ஒருவரையும் மட்டும் அழைத்து விவாதம் நடத்துவது ஏற்புடையதல்ல. தொலைக்காட்சி விவாதத்துக்கு அழைப்பவர்களுக்கான நெறிமுறை அல்லது தகுதி இருக்கிறதா என்பதும் தெரியவில்லை. சில நேரங்களில் மாலை 6 மணிக்கு ஒரு மணி நேர அவகாசத்தில் அழைக்கும்போது, "இன்றைக்கு யாரும் கிடைக்கவில்லையா?" என்று வேடிக்கையாகக் கேட்பதும் உண்டு. மறைந்த எழுத்தாளர் ஞானி ஒரு தொலைக்காட்சி நிர்வாகத்துக்கு இது குறித்து விரிவான கண்டனக் கடிதமே எழுதி இருக்கிறார்.

விவாதங்களால் யாருக்குப் பலன்?

தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் சிலருக்குத் தங்களுடைய சுய இருப்பைப் பொது வெளியில் காட்டிக்கொள்ளப் பயன்படுகிறதே தவிர, அரசியலுக்கோ, சமுதாயத்துக்கோ, குறைந்தபட்சம் நேயர்களுக்கோ எந்தப் பலனும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. பலர் இந்த ஊடக வெளிச்சத்தால் பயன் பெறுகின்றனர். ஆனால், பொதுவெளிக்கு என்ன லாபம், சமுதாயத்தில் என்ன தாக்கம் என்பதுதான் கேள்வி.

நடுநிலைமை அற்ற நெறியாளர்கள்:

தொலைக்காட்சி விவாத நெறியாளர்கள் எந்தக் கட்சியையோ, கொள்கையையோ சாராத நடுநிலையாளர்களாக இல்லை. பங்கேற்பாளர்களைப் பேசவிட்டு அவர்களின் கருத்துகளைப் பதிவு செய்வதைவிட, தாங்கள் ஏற்கெனவே தீர்மானித்திருக்கும் கருத்துகளை அவர்கள் மூலம் வெளிப்படுத்துவதில்தான் முனைப்புக் காட்டுகிறார்கள். அதற்குச் சாதகமாக இருக்கும், மலிவான விளம்பரத்துக்கு ஆசைப்படும் சிலரை பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

தீர்வு:

நெறியாளர்களுக்கும், விவாதத்தில் கலந்துகொள்பவர்களுக்கும் அனுபவமும் ஆழ்ந்த சிந்தனையும் இல்லாத நிலையில், தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் 'தொல்லை தரும் விவாதங்களாக' மாறியுள்ளன. விவாத நிகழ்ச்சிகள் கண்ணியமான அளவில் பிரச்னைகளையும், ஆரோக்கியமான விவாதப் பொருள்களையும் கொண்டிருப்பது அவசியம். விவாதத்துக்கு வருபவர்களைத் தகுதியுடன் தேர்வு செய்து அழையுங்கள். அவர்களைத் தங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய அனுமதியுங்கள். அதன் மூலம் மெய்ப்பொருள் காணுங்கள்.