யாருக்காக தொழிற்சாலைகள்?

விசாகப்பட்டினம் வாயுக்கசிவு மற்றும் போபால் பேரழிவு: தொழில்மயமாதலும் மக்கள் நலனும்

விசாகப்பட்டினம் வாயுக்கசிவு: ஒரு அண்மைக் காலப் பேராபத்து

சமீபத்தில், ஆந்திர மாநிலம் விசாகப்பட்டினத்தில் உள்ள ஆர்.ஆர். வெங்கடாபுரத்தில் இயங்கி வந்த தென் கொரியாவைச் சேர்ந்த எல்.ஜி. கெமிக்கல்ஸ் குழுமத்துக்குச் சொந்தமான எல்.ஜி. பாலிமர்ஸ் என்ற ரசாயன ஆலையில் நிகழ்ந்த நச்சுவாயுக் கசிவு ஒரு பெரும் அனர்த்தத்தை ஏற்படுத்தியது.

• பாதிப்பு: 11 பேர் உயிரிழந்தனர்; ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் பாதிக்கப்பட்டனர். அதிகாலையில் ஏற்பட்ட இக்கசிவால், உறங்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள், நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டவர்கள், வேலைக்குச் சென்றவர்கள் எனப் பலர் நச்சுவாயுவை சுவாசித்து மயங்கி விழுந்தனர்.
• வாயுவின் தன்மை: செயற்கை ரப்பர் உள்ளிட்டவை தயாரிக்கப்படும் இந்த ஆலையின் சேமிப்புத் தொட்டியில் இருந்து ஸ்டைரீன் என்ற நச்சுவாயு கசிந்தது. இதற்கு அதிக நச்சுத் தன்மை இல்லையென்றாலும், அதிகம் சுவாசிக்கும்போது உயிருக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கும் தன்மை கொண்டது.
• விபத்துக் காரணம்: பொது முடக்கம் அமலில் இருந்தபோது நிபந்தனைகளுடன் ஆலை திறக்கப்பட்ட நிலையில், மே 7 அன்று ஆலை ஊழியர்கள் பணியில் ஈடுபட்டனர். அதிகாலை 2.30 மணியளவில் வாயு வெளியேறியபோது, அதைத் தடுக்கும் கருவிகள் செயல்படவில்லை. விசாரணையில், தொழிற்சாலையின் குளிரூட்டும் கருவி சரிவர இயங்காததே விபத்துக்குக் காரணம் எனத் தெரியவந்தது. 20 டிகிரி செல்சியஸுக்குக் கீழ் திரவ வடிவில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட வேண்டிய ஸ்டைரின் வாயு, குளிரூட்டும் சாதனம் இயங்காததால் ஆவியாகிக் கசியத் தொடங்கியது.
• நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள்: இந்த விபத்து தொடர்பாக ஆலை நிர்வாகத்தின் மீது காவல் துறை வழக்குப் பதிவு செய்தது. பொதுநல மனுக்களை விசாரித்த ஆந்திர உயர்நீதிமன்றம், ஆலையை அரசு கையகப்படுத்த உத்தரவிட்டது. மேலும், இயக்குநர்கள் உள்ளிட்டோர் ஆலைக்குள் செல்லத் தடை விதித்ததுடன், உரிய அனுமதியின்றி நாட்டை விட்டு வெளியேறவும் தடை விதித்தது. இந்த இடைக்கால உத்தரவை எதிர்த்து எல்.ஜி. பாலிமர்ஸ் நிறுவனம் உச்சநீதிமன்றத்தில் முறையிட்டது. வழக்கில், 30 ஊழியர்கள் மட்டும் ஆலைக்குள் சென்று வர உச்சநீதிமன்றம் இடைக்கால அனுமதி அளித்தது. மற்ற விவகாரங்களை உயர்நீதிமன்றமே விசாரிக்கும் என உத்தரவிடப்பட்டது.

போபால் பேரழிவு: மறக்க முடியாத படுகொலை (1984)

விசாகப்பட்டினம் நிகழ்வு, 1984ஆம் ஆண்டு மத்தியப் பிரதேச மாநிலம் போபாலில் நடந்த யூனியன் கார்பைடு தொழிற்சாலை நச்சுவாயு கசிவுப் பேரழிவை நினைவூட்டுகிறது.

• பலி மற்றும் பாதிப்பு: நள்ளிரவில் வெளியேறிய நச்சுவாயுவால் 23,000 பேர் பலியானார்கள். மக்கள் மூச்சுத் திணறி, விழித்தவுடன் செத்து விழுந்தனர். உயிர் பிழைத்தவர்களில் 5 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டோர் ஊனமுற்றனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களின் அடுத்த தலைமுறையும் ஊனமாகப் பிறந்த கொடூரம் நடந்தது.
• நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மற்றும் இழப்பீடு: 26 ஆண்டுகள் நடந்த இந்த வழக்கில், நீதிமன்றம் இதை எதிர்பாராமல் நடந்த சாலை விபத்துக்கு ஒப்பான விபத்து என்று தீர்ப்பளித்தது. யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் இந்தியத் தரகு முதலாளியும், அதிகாரிகளும் குற்றவாளிகள் எனக் கூறப்பட்டு இரண்டு ஆண்டு சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டனர்.
• ஆண்டர்சன் விவகாரம்: போபால் ஆலையில் நடைபெற்ற அனைத்து விதிமீறல்களுக்கும் காரணமான யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் தலைவர் ஆண்டர்சன், அப்போதைய அரசால் யாருக்கும் தெரியாமல் அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டார். பின்னர் கைது செய்யப்பட்டு, பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டு மீண்டும் அமெரிக்காவுக்கே அனுப்பி வைக்கப்பட்டார்.
• வழக்கு முடிவு: இந்திய அரசு தொடுத்த வழக்கு ஏனோதானோவென்று முடிந்தது. 300 கோடி டாலர் இழப்பீடு கேட்டு வழக்குப் போட்டிருந்த இந்திய அரசு, உச்சநீதிமன்றம் நீதிமன்றத்துக்கு வெளியே பேசி முடித்துக் கொள்ளுமாறு கூறியதன் பேரில், 1989-இல் வெறும் 47 கோடி டாலர் இழப்பீட்டுடன் வழக்கை முடித்துக் கொண்டது.

விதிமீறல்களும் மக்கள் நலனும்

உலகெங்கும் உள்ள பொது விதியின்படி, மருத்துவமனைகள், சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்தும் ஆலைகள், அபாயகரமான ஆலைகள் போன்றவற்றை ஊருக்கு வெளியில்தான் அமைக்க வேண்டும்.

• போபாலின் விதிமீறல்: போபால் நகரின் மையமான பகுதியில்தான் யூனியன் கார்பைடு ஆலை அமைக்கப்பட்டது ஒரு விதிமீறல்.
• பாதுகாப்பு குறைபாடுகள்: நச்சு வாயுக்கள், ரசாயனப் பொருள்களைக் கையாளும் ஆலைகளில் விபத்து ஏற்பட்டால் செய்ய வேண்டிய தற்காப்பு ஏற்பாடுகள் பற்றித் தொழிலாளர்களுக்கும் சுற்று வட்டார மக்களுக்கும் விளக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால், இத்தகைய நச்சுவாயு கையாளப்படுகிறது என்ற உண்மைகூட ஆலையின் தொழிலாளர்களுக்கே தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டது.
• அரசின் நிலை: தங்களை நம்பியிருக்கும் குடிமக்களைக் காப்பாற்ற வேண்டிய அரசு, ஆலை நிர்வாகங்களுக்குத் துணை போவது வழக்கமாகிவிட்டது. எந்த அரசியல் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் இதில் மாற்றமில்லை. தொழிற்சாலைகள் நாட்டுக்குத் தேவை என்பதற்காக இத்தகைய சலுகைகள் வழங்குவது தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது.

முக்கியக் கேள்விகள்

இந்த நிகழ்வுகள் எழுப்பும் மிக முக்கியக் கேள்வி: மக்களுக்காக தொழிற்சாலைகளா, தொழிற்சாலைகளுக்காக மக்களா? இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடை அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தாலும், தெரிவிக்க அஞ்சுகின்றனர். இதுதான் மக்களாட்சி.

• பொருளாதாரம் vs வாழ்வாதாரம்: தொழிற்சாலைகளால் வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கிறது, பொருளாதாரம் மேம்படுகிறது என்பவை உண்மைதான். ஆனால், மக்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிப்படையாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டாமா?
• நீதி தாமதம்: ஆலை நிர்வாகங்களின் மீது பெயரளவுக்குப் போடப்படும் வழக்குகள் ஆண்டுக்கணக்கில் இழுத்தடிக்கப்படுகின்றன. அதுவரை பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உயிருடன் இருக்க வேண்டுமே!
• மக்கள் குரலை அலட்சியம் செய்தல்: இதுபோன்ற நச்சு ஆலைகள் அமைக்கப்படுவதற்கு எதிராக மக்கள் போராடுவதற்குக் காரணம், மக்களாட்சியில் மக்களின் குரலுக்கு அரசுகள் மதிப்பு அளிப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு அன்றும், இன்றும் உண்மைதான். மக்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி காவல் துறையை வைத்து திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்படுகின்றன.
• உலகமயம், தனியார்மயம், தாராளமயத்தின் தாக்கம்: 'மக்கள் குரலே மகேசன் குரல்' என்ற உலக வழக்கு இருந்தாலும், உலகமயம் வந்த பிறகு மக்கள் குரல் ஏற்கப்படுவதில்லை. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தை எதிர்த்து மக்கள் நடத்திய போராட்டம், ராணுவப் படையும் காவல் துறையும் பாதுகாப்பாக வைத்து அணுமின் நிலையப் பணிகள் தொடங்கி நடத்தப்படுவதால், புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு உதாரணம்.

முடிவுரை

'உழவுக்கும் தொழிலுக்கும் வந்தனை செய்வோம்' என்று பாரதி பாடினார். கொள்ளை நோய்த் தொற்று காலத்தில் விவசாயம்தான் மக்களைக் காப்பாற்றுகிறது என்றாலும், நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு தொழில் வளர்ச்சியும் தேவைப்படுகிறது. இதனால்தான் மத்திய, மாநில அரசுகள் சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களை உருவாக்கி, அரசுச் சலுகைகளை அள்ளி இறைக்கின்றன. இதில் மக்கள் நலனையும் கவனிக்க வேண்டியது அரசின் கடமை.