தமிழ்ப் பதிப்புலக வளர்ச்சியும் உ.வே.சா.வின் அரிய தொண்டும்

நூல்களின் பெருக்கம்:

ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் தென்னிந்தியப் புத்தகக் கண்காட்சியில் கோடிக்கணக்கான புத்தகங்கள் குவிகின்றன. தமிழகப் பதிப்பகங்கள் உலகத் தரத்தில் நூல்களை வெளியிட்டுச் சாதனை படைத்து வருகின்றன. அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியானது நூற்பதிப்புத் துறையில் பெரும் புரட்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தற்காலத்தில் அச்சு நூல்கள் மட்டுமின்றி, இணையத்தில் மின்னூல்களும் அதிகமாகக் கிடைக்கின்றன. புதிய நூல்களுடன், பழமையான நூல்களை மீள்பதிப்புச் செய்யும் முயற்சிகளும் வெற்றி பெறுகின்றன. இவற்றில் பல அரிய பொக்கிஷங்களும் அடங்கும். பொதுவாக, தமிழிலக்கியங்கள் பனையோலைகளில் எழுதப்பட்ட ஏட்டுச் சுவடிப் பெட்டகங்களாகவே நமக்குக் கிடைத்தன.

நூலின் ஆதி வடிவம் - சுவடி:

'நூல்' என்ற சொல்லைக் குறிக்க, அதன் தன்மையைப் பொறுத்து 'நுவல்வது', 'நுவலப்பட்டது', 'நூல்' என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டது. ஆதியில் எழுதும் முறை, எழுதப்பட்ட பொருள், அவற்றைப் பாதுகாக்கும் முறை ஆகியவற்றைப் பொறுத்து 'ஏடு', 'ஓலை', 'சுவடி', 'தூக்கு', 'பனுவல்', 'புத்தகம்', 'பொத்தகம்' என்ற பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டது. இவற்றில் நூலின் ஆதி வடிவம் சுவடியே.

'சுவடி' என்பதற்கு ஆழமான பொருள் உண்டு. நாம் நடக்கும் தடம் 'சுவடு' என்பது போல, எழுத்து பதிந்து சென்ற ஓலையை 'சுவடி' என்று அழைத்தார்கள். அக்காலப் பாடப்புத்தகங்கள் கூடச் சுவடிகளாகவே இருந்தன. சுவடிகளை வைத்துக் கட்டிக் கொண்டு செல்லப் பயன்பட்ட கயிறுகள் இணைந்த பலகைக்குச் சுவடித் தூக்கு என்று பெயர். இது ஒருவகை உறி போன்ற அமைப்பில் இருக்கும்.

கல்விக் கருவிகள்:

பழங்கால மாணவர்களுக்கு மணல்தான் எழுதப் பழகும் கரும்பலகையாக இருந்தது. பனையேடுகளே புத்தகங்களாகவும், இரும்பினால் அல்லது மரத்தினால் செய்யப்பட்ட எழுத்தாணியே பேனாவாகவும் பயன்பட்டது. ஏடுகளை வைத்துக் கல்வி கற்பித்ததால், அக்காலப் பள்ளிகள் ஏட்டுப் பள்ளிக்கூடம் என்றே அழைக்கப்பட்டன.

மூல ஓலை (சட்டம்):

மாணவர்களுக்கு எழுத்துப் பயிற்சி அளிக்க ஆசிரியர் ஒரு ஓலையில் எழுதித் தருவார். மாணவர்கள் அதைப் போலவே எழுதிப் பழகுவார்கள். அந்த ஓலைக்கு மூல ஓலை அல்லது சட்டம் என்று பெயர்.

சுவடிகளின் அமைப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு:

ஏட்டுச் சுவடிகளுக்கு என்று குறிப்பிட்ட அளவு இல்லை; அவை வெவ்வேறு அளவுகளில் இருக்கும். சுவடிகளில் உள்ள எழுத்துகளைத் தெளிவாகப் படிப்பதற்காக அதன் மீது மஞ்சள், ஊமத்தையிலைச் சாறு, வசம்புக் கரி போன்றவற்றைத் தடவுவது வழக்கம். இது சுவடிகளைப் பூச்சிகள் அரிக்காமல் பாதுகாக்க உதவியது. இந்தச் சுவடிகளின் வலது மூலையில் ஒரு துளை இருக்கும். அதில் ஒரு நூலால் ஆன கயிற்றைச் செலுத்தி முடிச்சிட்டுக் கட்டுவார்கள். இதற்கு கிளிமூக்கு என்று பெயர்.

பக்குவப்படுத்தப்பட்ட பனையோலைகளை நரம்போடு இணைத்துச் சிறு துண்டுகளாக நறுக்கி கிளிமூக்குகளாகப் பயன்படுத்துவதும் உண்டு. கிளிமூக்கிற்குப் பதிலாகப் பொத்தான், துளையுள்ள செப்புக் காசு, சோழி போன்றவற்றையும் பயன்படுத்தினர். நாம் இப்போது 'ஸ்பைரல் பைண்டிங்' செய்யும்போது முன்னும் பின்னும் வெற்றுத் தாள்களை வைப்பது போல, ஏடுகளின் ஆரம்பத்திலும் இறுதியிலும் சில வெற்றேடுகளை இணைத்திருந்தார்கள்.

தமிழ்த்தாத்தாவின் அரும்பணி:

அரிச்சுவடியையும் எண் சுவடியையும் மட்டுமே கற்றுக் கொண்டிருந்த காலத்தில், தமிழின் மூல வரலாற்றுச் சுவடிகளைத் தேடிக் கண்டறிந்து உலகுக்கு அளித்தவர் 'தமிழ்த்தாத்தா' என்று போற்றப்படும் மகாமகோபாத்தியாய தாக்ஷிணாத்ய கலாநிதி உ.வே.சாமிநாதையர்.

பழங்காலத் தமிழ் இலக்கிய ஏட்டுச் சுவடிகளை முறையாகப் படிக்கத் தெரிந்தவர்கள் அருகியிருந்த காலம் அது. படியெடுத்தவர்கள் பிழையுடன் எழுதியதால், 'எழுதியவன் ஏட்டைக் கெடுத்தான்' என்ற பழமொழி உண்மையாகிக் கொண்டிருந்தது. அச்சுப் பிழையற்ற நூல்களைக் காண முடியாத இக்காலத்திலேயே, சுவடிகளைப் பெயர்த்து எழுதியவர்களின் நிலை சொல்லத் தேவையில்லை. 'இந்திர விழவூரெடுத்த காதை' என்பது 'இந்திர இழவூரெடுத்த காதை' என்று மாறிய கதைகளும் உண்டு. தமிழ் ஏட்டுச் சுவடிகளும் புலவர்களும் மிகுந்திருந்த அந்தக் காலத்திலும், பழைய நூல்களைப் பதிப்பிக்கும் துணிவு யாருக்கும் இல்லை.

உ.வே.சா.வின் இன்னல்கள்:

ஏட்டுப் பெட்டகங்களுக்குள் புதைந்து கிடந்த சீவக சிந்தாமணி, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, புறநானூறு, பத்துப்பாட்டு போன்ற தமிழ் இலக்கியப் புதையல்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அவற்றைப் புத்தகங்களாகப் பதிப்பிப்பதற்கு அவர் மேற்கொண்ட முயற்சியில் அடைந்த துன்பங்களுக்கு அளவேயில்லை.

தமிழிலக்கியங்களின் பெருமையறியாத அக்காலத்தில், இது போன்ற ஏட்டுச் சுவடிகளைப் பதிப்பிக்கும் பணியின் அருமையை அறிந்தோர் மிகக் குறைவு. அத்தி பூத்தாற் போலச் சில ஜமீன்தார்களும், ஆதீனகர்த்தர்களும், தமிழார்வலர்களும் தவிர வேறு யாரும் உதவவில்லை. அக்காலத்தில் தமிழ்த்தாய் பிரிட்டிஷ் ராணியின் முன் பணிவிடை செய்த நிலையும் இருந்தது.

எதிர்ப்புகளும் அர்ப்பணிப்பும்:

அவருக்கு எத்தனையோ எதிர்ப்புகளும் எதிரிகளும் ஏற்பட்டனர். அவருடைய எதிரிகளில் முக்கியமான ஒன்று 'கறையான்'. "கறையான் படைகளுடன் அவர் நடத்திய போரை ஒரு மகாகவி வர்ணிக்க வேண்டுமே தவிர, சாதாரண வார்த்தைகளில் எழுத முடியாது" என்று அமரர் கல்கி வேடிக்கையாகக் குறிப்பிடுவார். கடல் கொண்டவை போக, கறையான் தின்றது போக, இன்றைக்கு எஞ்சியிருக்கும் நூல்கள் தமிழ்த்தாத்தாவின் அரும் தமிழ்த் தொண்டால் தமிழகம் பெற்ற பரிசே ஆகும்.

கல்கி குறிப்பிட்டதைப் போலவே மகாகவி பாரதியார் தமிழ்த்தாத்தாவைப் போற்றி,"பொதியமலைப் பிறந்தமொழி வாழ்வறியும்

காலமெலாம் புலவோர் வாயிற்

துதியறிவாய் அவர் நெஞ்சின் வாழ்த்தறிவாய்

இறப்பின்றித் துலங்குவாயே"

என்று வாழ்த்திப் பாடினார்.

பொருளாதார இன்னல்கள்:

ஒருபுறம் நிதியின்மை, நவீனத் தொழில்நுட்பங்கள் ஏதும் தோன்றாத காலம், போக்குவரத்து வசதிகள்கூட இல்லாத குக்கிராமங்கள்தோறும் அலைந்து திரிந்து ஒவ்வொரு ஓலைச்சுவடிக்குள்ளும் ஏதேனும் ஒரு துளிச் செய்தி கிடைத்துவிடாதா என்று அவர் முயன்றார். பொருளாதார வசதி போதுமானதாக இல்லை என்பதைப் பாரதியாரே, "நிதியறியோம். இவ்வுலகத்தொரு கோடி இன்பவகை நித்தம் தூய்க்கும் கதியறியோம்" என்று உணர்த்தியுள்ளார். அத்தகைய நிலையிலும் தனக்குக் கிடைத்த பொருளுதவிகளைத் தமிழ்ப் பணிகளைத் தவிர்த்துத் தன்னலத்துக்காக அவர் ஒருபோதும் பயன்படுத்திக் கொண்டதில்லை.

பற்றற்ற வாழ்வு:

தமிழ்த்தாத்தாவின் அருந்தொண்டுகளைப் போற்றி இராமநாதபுரம் சமஸ்தானத்து மகாராஜா ஓர் ஊரையே தானமாகத் தருவதற்கு முயன்றார். ஆனால், எளிமைக்கும் பற்றற்ற வாழ்வுக்கும் பழக்கப்பட்ட அவர், சமஸ்தானத்தின் நிலைகருதி மிகவும் தன்னடக்கத்தோடு அதை மறுத்துவிட்டார்.

தமிழ்த்தொண்டின் ஆர்வமானது அவர் சதை நரம்புகளில் கலந்து, மூச்சு விடுவதைப் போல இயற்கையோடு இயற்கையாய்ச் சேர்ந்திருந்தது என்பார்கள். இதற்கு ஒரு தகுந்த சான்றுண்டு.

சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை சுவடி தேடல்:

குன்றக்குடி ஆதீனத்தின் சின்னப்பட்டமாக விளங்கிய ஆறுமுகத் தம்பிரான், மகாவித்வான் மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையவர்களிடம் தமிழ்த்தாத்தாவோடு இணைந்து பாடங்கற்றவர். சுவடி தேடிய காலத்தில் ஓர் அரும்பொழுதில் அவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தபோது, குன்றக்குடி மடத்திலிருந்த அப்பாப் பிள்ளையையும் சந்திக்க நேர்ந்தது. அவரிடம் சில சுவடிகள் இருப்பதை முன்பே தமிழ்த்தாத்தா அறிந்திருந்தார். அதைக் கேட்கவே, அப்பாப்பிள்ளை ஒரு சுவடியைக் கொண்டுவந்து தந்தார். அதுதான் மிகத் திருத்தமாக எழுதப்பட்ட சிலப்பதிகார, மணிமேகலை மூலம் அடங்கிய ஓலைச் சுவடி.

மேலும் சுவடிகள் குறித்து வேண்டிக் கேட்டார் உ.வே.சா. ஆதீன கர்த்தர் ஆணையுடன் அப்பாப்பிள்ளை அவரை மிதிலைப்பட்டிக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே சிற்றம்பலக் கவிராயரைச் சந்தித்தார். சுவடிகள் நிறைந்த அந்தக் கவிராயரின் வீடு தமிழ்மகள் ஆலயமாகத் தோன்றியது என்று வியந்து போற்றுகிறார் தமிழ்த்தாத்தா. அவர் வீட்டிலிருந்த சுவடிகளெல்லாம் மிகவும் திருத்தமாக இருந்தன. ஓர் ஏட்டின் மேல் புறநானூறு உரை, சிலப்பதிகார உரை என்ற குறிப்பு இருந்தது. "எனக்கு அந்த வீட்டைவிட்டு வர மனமில்லை" என்று தமிழ்கண்டு மகிழ்ந்த தருணத்தையும் குறிப்பிடுகிற அவர், இது போன்ற சுவடிகள் செவ்வூரிலும் காரைச்சூரான்பட்டியிலும் இருக்கின்றன என்று அவர்கள் சொன்னபோது, "புதையல் இருக்குமிடத்தை ஒருவர் எனக்குச் சொல்லியிருந்தால் அவ்வளவு சந்தோஷம் உண்டாகியிராது; அவ்வளவு மகிழ்ச்சியில் மூழ்கினேன்" என்றும் பதிவிட்டிருக்கிறார்.

புதையுண்டு கிடந்த தமிழ்ப் புதையல்களை உலகறியத் தந்த தமிழ்த்தாத்தா உ.வே.சா.வின் அரும் தமிழ்த் தொண்டை இன்றைய தலைமுறை போற்றுவதும், அவர் வழியில் தமிழ்ப் பணியாற்றுவதும் தலையாய கடமையாகும்.