ரஷ்யாவின் கல்வி முறையைப் பற்றி நான் முதன்முதலில் கேள்விப்பட்டபோது, உண்மையிலேயே அதிர்ச்சியடைந்தேன். ஒரு தேர்வில் பெறக்கூடிய அதிகபட்ச மதிப்பெண் '5' என்பதுடன், அதில் ஆச்சரியமான விதிமுறை ஒன்றும் இருந்தது. மாணவர் தனது விடைத்தாளைச் சமர்ப்பிக்கிறார் அதை முற்றிலும் காலியாகச் சமர்ப்பித்தாலும் கூட அவருக்குக் குறைந்தபட்சமாக 2 மதிப்பெண்கள் வழங்கப்படுகின்றன.
மாஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்தில் நான் எனது முதல் நாளில் இந்த விதியைக் கேட்டபோது, எனக்குள் ஒரு பெரிய கேள்வி எழுந்தது. "இது எப்படிச் சாத்தியம்? எதுவுமே எழுதாத ஒருவருக்குப் பூஜ்ஜியம் (0) தானே கொடுக்க வேண்டும்?" எனக்கு அது முற்றிலும் பொருத்தமற்றதாகவே தோன்றியது. உழைப்புக்கு மட்டுமே பலன் என்ற நியதிக்கு இது முரணாக இருப்பது போல உணர்ந்தேன்.
இந்த ஆழமான குழப்பத்துடன், நான் உடனடியாக டாக்டர் தியோடர் மெட்ராயேவிடம் சென்றேன். அவர் மாஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்தின் அனுபவம் வாய்ந்த பேராசிரியர்களில் ஒருவர்.
"சார், தயவுசெய்து விளக்குங்கள். ஒன்றுமே எழுதாத மாணவருக்கு 2 மதிப்பெண் கொடுப்பது எப்படிச் சரியாக இருக்கும்? இது கல்வித் தரத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யாதா?" என்று மிகவும் ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்.
டாக்டர் மெட்ராயேவ் என் கேள்வியைக் கேட்டு மென்மையாகச் சிரித்தார். அந்தக் கணம், அவர் ஒரு சாதாரண ஆசிரியராக அல்ல, ஒரு தத்துவஞானியாக என் முன் தோன்றினார். சிறிது நேரம் அமைதிக்குப் பிறகு, மிகவும் சிந்தனையோடும், நிதானமான குரலிலும் அவர் பேசத் தொடங்கினார்:
"பூஜ்ஜியம் என்றால் என்ன, அன்புள்ளவனே? பூஜ்ஜியம் என்பது இல்லாத நிலை. ஒரு மனிதன் முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கும்போது, அவனை எப்படி நம்மால் 'பூஜ்ஜியம்' என்று சொல்ல முடியும்? மதிப்பெண்களை மட்டும் பார்க்காதே. ஒரு மாணவன் இந்தத் தேர்வை எழுத வகுப்புக்கு வருவதற்கே எவ்வளவு பெரிய முயற்சி எடுத்திருக்கிறான் என்று யோசித்துப் பார்."
அவர் அடுக்கிச் சென்ற காரணங்கள், என் மனதின் கதவுகளைத் திறந்தன.
"சிந்தித்துப் பார். கடும் குளிரில், விடியற்காலையில் எழுந்து வந்திருக்கலாம். தொலைதூரத்திலிருந்து, நெரிசலான பேருந்து, டிராம் அல்லது ரயிலில், நின்றுகொண்டே பயணிக்க வேண்டியிருந்திருக்கலாம். அவன் விடைத்தாளைக் காலியாகக் கொடுத்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் இங்கே வந்திருக்கிறான் என்பதே, அவன் முயன்றான் என்பதற்கான மிக முக்கியமான சான்று. அவனுக்குள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், தேர்வில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற சிறிய அளவிலான முயற்சி இருந்ததால்தான் அவன் இங்கே இருக்கிறான். அப்படியிருக்க, அந்தச் சிறிய முயற்சியை நான் எப்படிப் பூஜ்ஜியம் என்று மதிப்பிட முடியும்?"
அவர் மேலும் தொடர்ந்து பேசியது, வெறும் கல்வி முறையைப் பற்றியது அல்ல; அது மனித வாழ்வின் அடிப்படைத் தத்துவம் பற்றியதாக இருந்தது.
"ஒருவேளை அவனால் அன்று பதில் எழுத முடியாமல் போயிருக்கலாம். அந்த நேரத்தில், அவனது அறிவும் ஆற்றலும் கை கொடுத்திருக்காமல் இருக்கலாம். அதற்காக, அவன் எடுத்த முயற்சிகள் அனைத்தையும் நாம் அழித்துவிடலாமா? அவன் இரவெல்லாம் விழித்திருந்து படித்த நாட்கள், சிரமப்பட்டு வாங்கிய நோட்டுகள், உழைத்துத் திறந்த புத்தகங்கள், புரிந்து கொள்வதற்காக அவன் அனுபவித்த போராட்டங்கள் இவை அனைத்தையும் ஒரு வெறுமையான விடைத்தாளுக்காக நாம் புறக்கணிக்கலாமா? இல்லை, என் அன்புள்ளவனே. ஒரு மனிதன் ஒருபோதும் பூஜ்ஜியம் அல்ல."
டாக்டர் மெட்ராயேவ் குரலில் ஆழமான மனிதநேயம் தொனித்தது.
"நாம் ஒரு மாணவனுக்குப் பூஜ்ஜியம் கொடுக்கும்போது, உண்மையில் அவனுடைய தன்னம்பிக்கையைப் பறிக்கிறோம். அவனுக்குள் எரியும் கற்றுக்கொள்ளும் தீயை நாமே அணைத்துவிடுகிறோம். ஆசிரியர்களாகிய நம்முடைய முதன்மைக் கடமை, மாணவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து நிற்க உதவுவதுதான் அவர்களை முற்றிலுமாகக் கைவிடச் செய்வது அல்ல. கல்வி என்பது ஒரு மாணவனைக் கைத்தாங்கிக் கொண்டு செல்வது."
நான் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அந்தத் தருணத்தில், என் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்று அசைந்தது, ஒரு புதிய வெளிச்சம் பிறந்தது. அப்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது கல்வி என்பது மதிப்பெண்கள் அல்லது எழுத்துப் பதில்கள் மட்டும் அல்ல. கல்வி என்பது மனிதர்களை உயிருடன் வைத்திருப்பது; அவர்களின் சிறிய முயற்சிகளைக் கூட மதிப்பது; அவர்களுக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பது.
அந்த நாள், டாக்டர் மெட்ராயேவ் எனக்கு ஒரு ஆழமான உண்மையை கற்றுத் தந்தார்: "கல்வி என்பது அறிவைப் பகிர்வது மட்டும் அல்ல அது மனிதத்தன்மையை நடைமுறையில் காட்டுவது."
பல நேரங்களில், ஒரு பூஜ்ஜிய மதிப்பெண் மாணவர்களுக்கு ஒரு மரண மணி போல ஆகிவிடுகிறது. அந்தப் பூஜ்ஜியத்தைப் பார்த்தவுடன், பயம் மனதை நிரப்புகிறது, அதன் விளைவாகக் கற்றலின் மீது ஆர்வம் குறைகிறது, மெல்ல மெல்ல அவர்கள் கல்வியையே வெறுக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஒரு பூஜ்ஜியம், "நீ தோற்றுவிட்டாய், உனக்கு எதிர்காலம் இல்லை" என்ற செய்தியை அவர்களுக்குச் சொல்கிறது.
ஆனால் ஓர் ஆசிரியரின் கடமை என்ன? அது ஊக்கமளிப்பது. ஆறுதல் சொல்லுவது. "நீ முடியும். மீண்டும் முயற்சி செய்" என்று உறுதியாகச் சொல்லுவது.
ஒரு காலியான பதில் தாளுக்கும் குறைந்தபட்ச மதிப்பெண் கொடுக்கும்போது, நாம் உண்மையில் சொல்வது இதுதான்:
"நீ பூஜ்ஜியம் அல்ல. நீ முக்கியமானவன். நீ இன்னும் திறன் கொண்டவன். நீ தோல்வியடையவில்லை இந்த முறை வெற்றி பெறவில்லை, அவ்வளவுதான். எழுந்து வா, மீண்டும் முயற்சி செய். உனக்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது."
இதுவே உண்மையான கல்வி முறை. ஒரு மாணவனின் எதிர்காலம், ஓர் ஆசிரியரின் கைகளில்தான் உருவாகிறது, ஆசிரியரின் பார்வைதான் அவனது பாதையைத் தீர்மானிக்கிறது. ஆசிரியர்கள் சற்று மனிதநேயத்துடன் மாறினால், வெறும் எண்களைத் தாண்டி மாணவர்களின் முயற்சியையும், போராட்டங்களையும் பார்க்கக் கற்றுக்கொண்டால், இன்று மனமுடைந்து, கல்வியைக் கைவிட நினைக்கும் பல மாணவர்கள் மீண்டும் கனவு காணத் துணிவார்கள்.
இந்தக் கதை ரஷ்யாவுக்குள் மட்டுமே சிக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. இது உலகம் முழுவதும் உள்ள ஆசிரியர்களிடம் பகிரப்பட வேண்டும். ஏனெனில் பூஜ்ஜியம் என்பது கல்வி அல்ல. பல நேரங்களில், பூஜ்ஜியம் என்பது ஒருவரின் கல்விப் பயணத்தை முடித்துவைப்பதற்கான, நம்பிக்கைக்கான கதவை அடைப்பதற்கான அடையாளம்.
ஒரு மனிதன் முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கும் வரை, அவன் குறைந்தபட்சம் ஆறுதலுக்காவது, அங்கீகாரத்திற்காவது தகுதியானவன். அவனது இருப்பை, அவனது போராட்டத்தை நாம் மதித்தே ஆக வேண்டும்.
இந்த ஆழமான குழப்பத்துடன், நான் உடனடியாக டாக்டர் தியோடர் மெட்ராயேவிடம் சென்றேன். அவர் மாஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்தின் அனுபவம் வாய்ந்த பேராசிரியர்களில் ஒருவர்.
"சார், தயவுசெய்து விளக்குங்கள். ஒன்றுமே எழுதாத மாணவருக்கு 2 மதிப்பெண் கொடுப்பது எப்படிச் சரியாக இருக்கும்? இது கல்வித் தரத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யாதா?" என்று மிகவும் ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்.
டாக்டர் மெட்ராயேவ் என் கேள்வியைக் கேட்டு மென்மையாகச் சிரித்தார். அந்தக் கணம், அவர் ஒரு சாதாரண ஆசிரியராக அல்ல, ஒரு தத்துவஞானியாக என் முன் தோன்றினார். சிறிது நேரம் அமைதிக்குப் பிறகு, மிகவும் சிந்தனையோடும், நிதானமான குரலிலும் அவர் பேசத் தொடங்கினார்:
"பூஜ்ஜியம் என்றால் என்ன, அன்புள்ளவனே? பூஜ்ஜியம் என்பது இல்லாத நிலை. ஒரு மனிதன் முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கும்போது, அவனை எப்படி நம்மால் 'பூஜ்ஜியம்' என்று சொல்ல முடியும்? மதிப்பெண்களை மட்டும் பார்க்காதே. ஒரு மாணவன் இந்தத் தேர்வை எழுத வகுப்புக்கு வருவதற்கே எவ்வளவு பெரிய முயற்சி எடுத்திருக்கிறான் என்று யோசித்துப் பார்."
அவர் அடுக்கிச் சென்ற காரணங்கள், என் மனதின் கதவுகளைத் திறந்தன.
"சிந்தித்துப் பார். கடும் குளிரில், விடியற்காலையில் எழுந்து வந்திருக்கலாம். தொலைதூரத்திலிருந்து, நெரிசலான பேருந்து, டிராம் அல்லது ரயிலில், நின்றுகொண்டே பயணிக்க வேண்டியிருந்திருக்கலாம். அவன் விடைத்தாளைக் காலியாகக் கொடுத்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் இங்கே வந்திருக்கிறான் என்பதே, அவன் முயன்றான் என்பதற்கான மிக முக்கியமான சான்று. அவனுக்குள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், தேர்வில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற சிறிய அளவிலான முயற்சி இருந்ததால்தான் அவன் இங்கே இருக்கிறான். அப்படியிருக்க, அந்தச் சிறிய முயற்சியை நான் எப்படிப் பூஜ்ஜியம் என்று மதிப்பிட முடியும்?"
அவர் மேலும் தொடர்ந்து பேசியது, வெறும் கல்வி முறையைப் பற்றியது அல்ல; அது மனித வாழ்வின் அடிப்படைத் தத்துவம் பற்றியதாக இருந்தது.
"ஒருவேளை அவனால் அன்று பதில் எழுத முடியாமல் போயிருக்கலாம். அந்த நேரத்தில், அவனது அறிவும் ஆற்றலும் கை கொடுத்திருக்காமல் இருக்கலாம். அதற்காக, அவன் எடுத்த முயற்சிகள் அனைத்தையும் நாம் அழித்துவிடலாமா? அவன் இரவெல்லாம் விழித்திருந்து படித்த நாட்கள், சிரமப்பட்டு வாங்கிய நோட்டுகள், உழைத்துத் திறந்த புத்தகங்கள், புரிந்து கொள்வதற்காக அவன் அனுபவித்த போராட்டங்கள் இவை அனைத்தையும் ஒரு வெறுமையான விடைத்தாளுக்காக நாம் புறக்கணிக்கலாமா? இல்லை, என் அன்புள்ளவனே. ஒரு மனிதன் ஒருபோதும் பூஜ்ஜியம் அல்ல."
டாக்டர் மெட்ராயேவ் குரலில் ஆழமான மனிதநேயம் தொனித்தது.
"நாம் ஒரு மாணவனுக்குப் பூஜ்ஜியம் கொடுக்கும்போது, உண்மையில் அவனுடைய தன்னம்பிக்கையைப் பறிக்கிறோம். அவனுக்குள் எரியும் கற்றுக்கொள்ளும் தீயை நாமே அணைத்துவிடுகிறோம். ஆசிரியர்களாகிய நம்முடைய முதன்மைக் கடமை, மாணவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து நிற்க உதவுவதுதான் அவர்களை முற்றிலுமாகக் கைவிடச் செய்வது அல்ல. கல்வி என்பது ஒரு மாணவனைக் கைத்தாங்கிக் கொண்டு செல்வது."
நான் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அந்தத் தருணத்தில், என் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்று அசைந்தது, ஒரு புதிய வெளிச்சம் பிறந்தது. அப்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது கல்வி என்பது மதிப்பெண்கள் அல்லது எழுத்துப் பதில்கள் மட்டும் அல்ல. கல்வி என்பது மனிதர்களை உயிருடன் வைத்திருப்பது; அவர்களின் சிறிய முயற்சிகளைக் கூட மதிப்பது; அவர்களுக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பது.
அந்த நாள், டாக்டர் மெட்ராயேவ் எனக்கு ஒரு ஆழமான உண்மையை கற்றுத் தந்தார்: "கல்வி என்பது அறிவைப் பகிர்வது மட்டும் அல்ல அது மனிதத்தன்மையை நடைமுறையில் காட்டுவது."
பல நேரங்களில், ஒரு பூஜ்ஜிய மதிப்பெண் மாணவர்களுக்கு ஒரு மரண மணி போல ஆகிவிடுகிறது. அந்தப் பூஜ்ஜியத்தைப் பார்த்தவுடன், பயம் மனதை நிரப்புகிறது, அதன் விளைவாகக் கற்றலின் மீது ஆர்வம் குறைகிறது, மெல்ல மெல்ல அவர்கள் கல்வியையே வெறுக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஒரு பூஜ்ஜியம், "நீ தோற்றுவிட்டாய், உனக்கு எதிர்காலம் இல்லை" என்ற செய்தியை அவர்களுக்குச் சொல்கிறது.
ஆனால் ஓர் ஆசிரியரின் கடமை என்ன? அது ஊக்கமளிப்பது. ஆறுதல் சொல்லுவது. "நீ முடியும். மீண்டும் முயற்சி செய்" என்று உறுதியாகச் சொல்லுவது.
ஒரு காலியான பதில் தாளுக்கும் குறைந்தபட்ச மதிப்பெண் கொடுக்கும்போது, நாம் உண்மையில் சொல்வது இதுதான்:
"நீ பூஜ்ஜியம் அல்ல. நீ முக்கியமானவன். நீ இன்னும் திறன் கொண்டவன். நீ தோல்வியடையவில்லை இந்த முறை வெற்றி பெறவில்லை, அவ்வளவுதான். எழுந்து வா, மீண்டும் முயற்சி செய். உனக்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது."
இதுவே உண்மையான கல்வி முறை. ஒரு மாணவனின் எதிர்காலம், ஓர் ஆசிரியரின் கைகளில்தான் உருவாகிறது, ஆசிரியரின் பார்வைதான் அவனது பாதையைத் தீர்மானிக்கிறது. ஆசிரியர்கள் சற்று மனிதநேயத்துடன் மாறினால், வெறும் எண்களைத் தாண்டி மாணவர்களின் முயற்சியையும், போராட்டங்களையும் பார்க்கக் கற்றுக்கொண்டால், இன்று மனமுடைந்து, கல்வியைக் கைவிட நினைக்கும் பல மாணவர்கள் மீண்டும் கனவு காணத் துணிவார்கள்.
இந்தக் கதை ரஷ்யாவுக்குள் மட்டுமே சிக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. இது உலகம் முழுவதும் உள்ள ஆசிரியர்களிடம் பகிரப்பட வேண்டும். ஏனெனில் பூஜ்ஜியம் என்பது கல்வி அல்ல. பல நேரங்களில், பூஜ்ஜியம் என்பது ஒருவரின் கல்விப் பயணத்தை முடித்துவைப்பதற்கான, நம்பிக்கைக்கான கதவை அடைப்பதற்கான அடையாளம்.
ஒரு மனிதன் முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கும் வரை, அவன் குறைந்தபட்சம் ஆறுதலுக்காவது, அங்கீகாரத்திற்காவது தகுதியானவன். அவனது இருப்பை, அவனது போராட்டத்தை நாம் மதித்தே ஆக வேண்டும்.
0 Comments