ஆரோக்கியம்: சமூகப் பொறுப்பு - தெற்காசிய கண்ணோட்டம்

தெற்காசிய சமூகங்களில் ஆரோக்கியம் குறித்த கண்ணோட்டம் மற்றும் அதற்கான தீர்வு ஆகியவை குறித்த கட்டுரையின் மறுசீரமைக்கப்பட்ட வடிவம் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆரோக்கியம்: சமூகப் பொறுப்பு - தெற்காசிய கண்ணோட்டம்

1. உணவு: அந்தஸ்தின் குறியீடு அல்ல, உடலின் தேவை

தெற்காசிய சமூகங்களில் உணவு என்பது உடலின் தேவையை நிறைவேற்றும் எரிபொருளாக அல்லாமல், சமூக அந்தஸ்தை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக மாறியுள்ளது. அதிக நெய், எண்ணெய், இனிப்புகள் மற்றும் இறைச்சி கொண்ட உணவுகள் 'பணக்கார உணவு' என்ற மதிப்புடன் பார்க்கப்படுகின்றன. அதேசமயம், கஞ்சி, பருப்பு, எளிய காய்கறி உணவுகள் 'ஏழை உணவு' என்ற முத்திரையைப் பெறுகின்றன. இதன் விளைவாக, சத்தான உணவு ஏழ்மையின் அடையாளம் என்ற தவறான சமூக நம்பிக்கை உருவாகிறது.

• பிரச்சனை: உணவின் சத்து நிலையை இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளி, சமூக அழுத்தத்தின் விளைவாக உணவுத் தேர்வுகள் அமைகின்றன. ரசாயன கலவைகள் நிறைந்த பிரபலமான உணவுகளே அன்றாட உணவாக மாறுகின்றன.
• மாற்றுப்பார்வை (ஐரோப்பிய சமூகங்களில்): அங்கு உணவு உடல் நலத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. உணவு பிரமிடு, அளவுக் கட்டுப்பாடு, சத்துக் கணக்கீடு ஆகியவை அன்றாடப் பழக்கங்களாக உள்ளன. அங்கு உணவு ஒரு 'பொறுப்பு', காட்சிப் பொருளல்ல.

2. உடல் அசைவு: உழைப்பும் உடற்பயிற்சியும் ஒன்றல்ல

தெற்காசிய சமூகங்களில், விவசாயம், வீட்டு வேலை போன்ற உடல் உழைப்புகளே உடற்பயிற்சியாகக் கருதப்படுகின்றன. "கடினமாக உழைக்கிறோம்" என்பதே உடல் அசைவுக்கான விளக்கமாக வழங்கப்படுகிறது. ஆனால், அறிவியல் ரீதியாக, உடல் அசைவு என்பது திட்டமிட்ட, உடலை சமநிலைப்படுத்தும் இயக்கமாகும். உழைப்பும் உடற்பயிற்சியும் ஒன்றல்ல என்ற உண்மை பெரும்பாலும் புரிந்துகொள்ளப்படுவதில்லை.

• பிரச்சனை: நகரமயமாக்கல் மற்றும் அமர்ந்தபடி செய்யும் வேலைகள் உடல் அசைவைக் குறைத்துள்ளன. ஆனால், அதற்கேற்ற உடற்பயிற்சி பழக்கம் வளரவில்லை. உடல் அசைவு என்பது எடை குறைப்பதற்கான தற்காலிக முயற்சி (எ.கா. குண்டானால் நடைப்பயிற்சி) அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வுக்கான தயாரிப்பாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
• மாற்றுப்பார்வை (ஐரோப்பிய சமூகங்களில்): அங்கு நடைப்பயிற்சி, மிதிவண்டி ஓட்டுவது, விளையாட்டு ஆகியவை வாழ்க்கைமுறையின் ஒரு பகுதியாக உள்ளன. இவை எடைக்காக அல்லாமல், உடல்-மன சமநிலைக்காக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. உடல் அசைவு 'தண்டனை அல்ல; உடலுக்கான பராமரிப்பு' என்ற புரிதல் உள்ளது.

3. மனநலம்: பலவீனம் அல்ல, சுகாதார உரிமை

உணவு மற்றும் உடல் அசைவு குறித்துப் பேசும் சமூகங்கள்கூட, மன நலன் குறித்துப் பேச இன்னும் தயங்குகின்றன. தெற்காசிய சமூகங்களில் உளநலம் ஒரு சுகாதாரப் பிரச்னையாக அல்ல; தனிப்பட்ட பலவீனமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. 'மனசு பலவீனம்தான்', 'அதிகமாக யோசிக்காதே' போன்ற வார்த்தைகள் மனநலப் பிரச்னைகளை மூடி மறைக்கின்றன.

• பிரச்சனை: உடல் தோற்றம் குறித்த சமூக விமர்சனங்கள் ('அதிக எடை அசிங்கம்') உளநலத்துக்குப் பெரிய அச்சுறுத்தலாக உள்ளன.
• மாற்றுப்பார்வை (ஐரோப்பிய சமூகங்களில்): அங்கு உளநலம் பேசப்படும் விஷயமாக மாறியுள்ளது. ஆலோசனை கேட்பது பலவீனம் அல்ல; உரிமை என்ற புரிதல் வளர்ந்துள்ளது. மனம் ஓர் உறுப்பு, அதற்கும் பராமரிப்பு தேவை என்ற உண்மை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

4. ஆரோக்கியத்தின் சங்கிலிப் பிணைப்பு

உணவு, உடல் அசைவு, மனநலம் இவை மூன்றும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதவை. தவறான உணவு மனநிலையைப் பாதிக்கிறது, மன அழுத்தம் உடல் அசைவைக் குறைக்கிறது, உடல் அசைவு இல்லாமை மீண்டும் உணவுப் பழக்கத்தைப் பாதிக்கிறது. இந்தச் சங்கிலி உடைக்கப்படாவிட்டால், ஆரோக்கியம் முழுமை அடையாது. ஒன்றை மட்டும் புறக்கணித்தால் மற்ற இரண்டும் சீர்குலையும்.

5. மாற்றத்துக்கான சமூகப் பொறுப்பு

ஆரோக்கியம் என்பது ஒருவரின் தனிப்பட்ட ஒழுக்கம் அல்லது கட்டுப்பாடைக் குறைக்கும் விஷயம் அல்ல. அது ஒரு சமூகப் பொறுப்பாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும். இன்று தெற்காசிய சமூகங்கள் எதிர்கொள்ளும் வாழ்க்கைமுறை நோய்களும், மன அழுத்தங்களும் தனிநபரின் தோல்வியல்ல; அது சமூக மனநிலையின் பிரதிபலிப்பே.

• குடும்பம்: உணவு மேஜை கட்டுப்பாடுகளின் இடமாக அல்லாமல், பாதுகாப்பான உரையாடலின் இடமாக மாற வேண்டும். குழந்தைகளிடம் 'முழுவதும் சாப்பிடு', 'அதைச் சாப்பிட்டால் குண்டாவாய்' போன்ற பயத்தை ஏற்படுத்தும் வார்த்தைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
• கல்வி அமைப்பு: பள்ளிகளில் உணவு, உடல், மனம் குறித்த அறிவு தேர்வு மதிப்பெண்களைத் தாண்டி வாழ்க்கைத் திறன்களாகக் கற்பிக்கப்பட வேண்டும்.
• ஊடகங்கள்: ஊடகங்கள் ஒரே உடல் வடிவத்தை அழகாக முன்னிறுத்துவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஆரோக்கியத்தை மையமாகக் கொண்ட உரையாடலை உருவாக்க வேண்டும். உடல் வெறுப்பை உருவாக்கும் விளம்பரங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
• வேலை இடங்கள்: நீண்ட நேர வேலை, இடைவெளியற்ற உணவு, உடல் அசைவு இல்லாத வாழ்க்கை ஆகியவற்றை இயல்பாக ஏற்கக் கூடாது. உணவு இடைவெளி, இயக்கத்துக்கான வாய்ப்பு, மனநல ஆதரவு ஆகியவை அடிப்படைத் தேவைகளாக வழங்கப்பட வேண்டும்.
• அரசு மற்றும் கொள்கை அமைப்புகள்: ஆரோக்கியத்தை தனிநபரின் தோல்வியாகப் பார்க்காமல், சத்தான உணவு அனைவருக்கும் கிடைப்பது, பாதுகாப்பான நடைபாதைகள், மனநல சேவைகள் அணுகத்தக்கவையா போன்ற சமூகக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும்.

முடிவுரை

ஆரோக்கியம் அந்தஸ்து அல்ல, அழகு போட்டியும் அல்ல. அது மனித மரியாதையின் அடிப்படை.

• உணவு ஒரு காட்சிப் பொருளல்ல; அது உடல் பராமரிப்பின் ஒரு பகுதி.
• உடல் அசைவு தண்டனை அல்ல; அது வாழ்வின் இயல்பு.
• உளநலன் அவமானம் அல்ல; அது சுகாதார உரிமை.

இந்த மூன்றையும் இணைத்துப் பார்க்கும் போது, ஆரோக்கியம் தனிநபரின் சுமையாக அல்லாமல், சமூகத்தின் பொறுப்பாக மாறும். உணவை உணவாகவும், உடலை மனிதனாகவும், மனத்தை ஓர் உறுப்பாகவும் பார்க்கத் தொடங்குவதே நீடித்த ஆரோக்கியத்துக்கான முதல்படி.