ஆள்வதில் இல்லை தலைமை!

அதிகாரத்தின் எல்லைகள்: உலகளாவிய அறநெறியும் தலைமைப் பண்பும்

அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப், 2026-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் அளித்த நேர்காணல் ஒன்றில், "சர்வதேசச் சட்டங்களைவிட தமது மனசாட்சியும் சிந்தனையும்தான் தனது அதிகாரத்தைத் தீர்மானிக்கும்" என்று குறிப்பிட்டது, உலக அரங்கில் ஒரு முக்கிய விவாதத்தைத் தூண்டியது. ஒரு நாட்டின் தலைவர் தனது தேசத்தின் நலனை முன்னிறுத்துவது தர்க்கரீதியாகச் சரியானதாகத் தோன்றலாம்; இதுவே அரசறிவியலின் அடிப்படைத் தேவையாகவும் கருதப்படுகிறது. ஆனால், இங்கு ஒரு நுட்பமான வேறுபாடு உள்ளது. அந்த நலன் என்பது, பல தசாப்தங்களாகப் பல்வேறு நாடுகளின் இணக்கத்தால் கட்டமைக்கப்பட்ட சர்வதேச உறவுகளின் கட்டமைப்பு, பொதுவான அறநெறிகள், மற்றும் உலக அமைதியைப் பாதுகாக்கும் வழிமுறைகள் ஆகியவற்றுக்கு ஊறு விளைவிக்காதவாறு இருக்க வேண்டும்.

தனிநபர் அதிகாரக் குவியலின் வரலாற்றுப் பாடம்

வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால், தனிநபர் அதிகாரத்தின் மீதான அதீத மோகமும், தன்னுடைய தேச நலனை மட்டுமே முன்னிறுத்தும் வல்லாதிக்க மனப்பான்மையும் உலகளாவிய அமைதிக்குச் சாதகமான முடிவுகளை ஒருபோதும் தந்ததில்லை என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது. "எனது சொல்லே சட்டம்; எனது தேசத்தின் நலனே பிரதானம்" என்று முழங்கிய பல பேரரசுகள் கால ஓட்டத்தில் சிதைந்து போனதைக் காண முடிகிறது.

• நெப்போலியன் போனபார்ட் (19-ஆம் நூற்றாண்டு): ஐரோப்பா முழுவதையும் தனது ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டுவர முயன்ற இவரது முயற்சி, இறுதியில் பிரான்சுக்கே பெரும் இழப்பையும் வீழ்ச்சியையும் அளித்தது.
• 20-ஆம் நூற்றாண்டின் சர்வாதிகாரிகள்: ஹிட்லர் முதல் மற்ற சர்வாதிகாரிகள் வரை, அனைவரும் ஒரு கட்டத்தில் சர்வதேச சமநிலையின் அவசியத்தையும், தங்கள் தற்காலிக ராணுவ வெற்றிகள் நிலையற்றவை என்பதையும் உலகுக்கு உணர்த்தியுள்ளனர்.

தற்காலிகமான ராணுவ வெற்றிகள் அல்லது தன்னிச்சையான முடிவுகள் அந்தந்த நாடுகளுக்கே இறுதியில் பெரும் பொருளாதாரச் சரிவையும், சமூக வீழ்ச்சியையுமே பரிசாகத் தந்தன என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அதிகாரம் என்பது பிறரை அடக்குவதற்கான கருவி அல்ல; அது பொது அறத்தை நிலைநாட்டுவதற்கான ஒரு தார்மிகப் பொறுப்பாகும்.

சர்வதேசச் சட்டங்களின் முக்கியத்துவம்

இரண்டாம் உலகப் போரின் கோர விளைவுகளால் பாதிக்கப்பட்ட உலகம், மீண்டும் ஒருமுறை அத்தகையதொரு பேரழிவைச் சந்திக்கக் கூடாது என்ற உயரிய நோக்கத்தில் உருவானவையே ஐக்கிய நாடுகள் சபை (ஐ.நா.) போன்ற சர்வதேச அமைப்புகளும், பல்வேறு பன்னாட்டுச் சட்டங்களும் ஆகும். வலிமையுள்ள நாடுகள் தன்னிச்சையாகச் செயல்படுவதைத் தடுக்கவும், சிறிய நாடுகளின் இறையாண்மையைப் பாதுகாக்கவும் இந்த விதிமுறைகள் ஒரு பாதுகாப்பு அரணாகத் திகழ்கின்றன.

சர்வதேசச் சட்டங்கள் என்பவை, மனித இனம் ஒரு நாகரிகப் பாதையில், முரண்பாடுகள் இன்றிப் பயணிப்பதற்காகச் சிந்தித்து உருவாக்கப்பட்ட பொதுவான அறநெறிகள் மற்றும் நடைமுறைகள் ஆகும். இவற்றை உணர்ந்து, மதித்துச் செயல்படுவதன் மூலமே உலகம் மீண்டும் ஒரு பெரும் போர்ச் சூழலுக்குத் தள்ளப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியும். ஒரு நாடு தனது அதிகார பலத்தைக் கொண்டு சர்வதேச நடைமுறைகளை மீறத் தொடங்கினால், அது மற்ற நாடுகளையும் அணு ஆயுதப் போட்டி, ஆக்கிரமிப்பு மனப்பான்மை எனத் தவறான, அழிவுப் பாதையில் செல்லத் தூண்டும். உலக அமைதியைச் சீர் குலைக்கும் இத்தகைய சூழல் எழாமல், வருங்காலத் தலைமுறையினருக்கு ஒரு பாதுகாப்பான பூமியை உறுதி செய்ய வேண்டியது உலகத் தலைவர்களின் முதன்மைக் கடமையாகும்.

தலைமைப் பண்பும் தார்மிகக் கடமையும்

பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் பூமி என்பது ஒரு மிகச் சிறிய நீலப் புள்ளி மட்டுமே. இந்தச் சிறு புள்ளியில் வாழும் மனித இனம், தங்களுக்குள் குறுகிய எல்லைகளை வகுத்துக் கொண்டு அதிகாரத்துக்காக மோதிக்கொள்வது என்பது அறிவார்ந்த செயல் அல்ல. இதைத்தான் பாரதப் பண்பாடு பல நூறு ஆண்டுகளாக "வசுதைவ குடும்பகம்" - அதாவது உலகமே ஒரு குடும்பம் என்ற தத்துவத்தின் மூலம் போதித்து வருகிறது.

தலைமைப் பண்பு என்பது அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்துவதில் இல்லை; மாறாக, மக்களின் இதயங்களை அன்பால், நம்பிக்கையால் இணைப்பதில் இருக்கிறது. பூவிலிருந்து வரும் நறுமணம் எப்படித் தன்னலம் பாராமல் அனைவருக்கும் பொதுவானதோ, அதுபோலத் தலைவர்களின் சிந்தனை உலகளாவிய நன்மைகளைப் பயப்பதாக அமைய வேண்டும்.

• தாயுமான அடிகளின் தத்துவம்: "எவ்வுயிரும் தன்னுயிர் போல் எண்ணி இரங்கவும் நின் தெய்வ அருட்கருணை செய்யாய் பராபரமே" என்ற தாயுமான அடிகளின் வரிகள், திருவருளின் சாயலே உயிரிரக்கம் என்பதை உணர்த்துகிறது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தங்களைப்போலவே பிற உயிர்களையும், பிற தேசத்து மக்களையும் கருதிச் செயல்பட வேண்டும் என்ற தார்மிகக் கடமையை இது நினைவூட்டுகிறது.
• பொறுப்பின் அவசியமும் விளைவுகளும்: தன்னுயிர் காக்கப் பிற உயிரைக் கொல்லும் பண்பு ஒருபோதும் தலைமைக்கு அழகல்ல. பொறுப்பானவர்கள் சுயநலப் போர்வையில் சிக்கினால், அவர்களைப் பின்பற்றும் மக்களின் மனநிலையும் அதே போன்ற வன்மத்தையும், குறுகிய மனப்பான்மையையும், பிரிவினையையும் நோக்கித் தள்ளப்படும்.

காலத்தின் கட்டாயம்: நிதானமும் ராஜதந்திரமும்

இன்றைய உலகில் சுமார் 12,000-க்கும் மேற்பட்ட அணு ஆயுதங்கள் தயார் நிலையில் இருப்பதாக ஆய்வறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. இத்தகைய நுட்பமான சூழலில், மனிதர்களின் மனசாட்சி என்பது அந்த நாட்டின் அரசமைப்புச் சட்டத்துக்கும், உலகளாவிய மனிதாபிமான விதிகளுக்கும் உட்பட்டதாக, கட்டுப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

போரே நிரந்தரத் தீர்வு என்றும், வலிமையே வாழ்வின் விதி என்றும் எண்ணுவது மனித நாகரிகத்தின் முதிர்ச்சி அல்ல. நிதானமும், அன்பும், தொலைநோக்குப் பார்வையும் கொண்ட ராஜதந்திர ஆலோசனைகளே சமுதாயத்தை உண்மையான முன்னேற்றத்தை நோக்கிப் பயணிக்கச் செய்யும்.

அதிகாரம் என்பது காலத்தின் மாயை; அது நிலையற்றது என்பதை உணர்வதே மனித வாழ்வின் உயரிய நோக்கம். நாம் கொண்டிருக்கும் அன்பும், அறமும் ஏற்படுத்தும் அமைதியின் நிறைவே காலத்தைக் கடந்து நம்மோடு நிலைக்கும். சுயநல நோக்கில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் குறுகிய கால வெற்றியை உருவாக்கலாம்; ஆனால், அத்தகைய தலைமை இறுதியில் தனிமைப்படுத்தப்படுவதை வரலாற்று ஏடுகள் உணர்த்துகின்றன.

எனவே, சர்வதேசச் சட்டங்களை மதிப்பதும், உலக நாடுகளுக்கிடையே பொதுவான, ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்குவதும், கூட்டுப் பொறுப்புடன் செயல்படுவதுமே இன்றைய காலத்தின் மிகக் கட்டாயமான தேவையாகும். பாரதப் பண்பாடு வலியுறுத்தும் பேரன்பும், பெருங்கருணையும், பொதுநல நோக்குமே உலகைச் சூழ்ந்துள்ள அதிகார இருளைப் போக்கும் ஒற்றைச் சுடராக உள்ளது. தலைமை என்பது ஆள்வதில் இல்லை, அரவணைப்பதில் இருக்கிறது என்பதை மனிதன் உணர்ந்து செயல்படுவதே இந்தப் பூமியை அமைதியான வாழிடமாக மாற்றும்.