வ.உ.சி. கண்ட பாரதி

பாரதியாரும் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளையும்: தோழமைக்கு வித்திட்ட தந்தையரின் நட்பு

மகாகவி பாரதியாரின் தந்தையான சின்னச்சாமி ஐயரும், கப்பலோட்டிய தமிழன் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளையின் தந்தையான உலகநாதன் பிள்ளையும் நெருங்கிய நண்பர்கள். சின்னச்சாமி ஐயர் எட்டயபுரம் சமஸ்தானத்தின் உயர் அதிகாரியாகப் பணியாற்றியபோது, அதே சமஸ்தானத்தின் வழக்கறிஞராக உலகநாதன் பிள்ளை இருந்தார். சமஸ்தான வேலை காரணமாக ஒட்டப்பிடாரத்துக்கு வரும்போதெல்லாம் சின்னச்சாமி ஐயர், நண்பரான உலகநாதன் பிள்ளையின் வீட்டில்தான் தங்குவது வழக்கம்.

அவ்வாறு தங்கியிருந்த வேளைகளில், உலகநாதன் பிள்ளை தனது மகன் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளையிடம், சின்னச்சாமி ஐயரின் மகன் சுப்பிரமணிய பாரதி அதிபுத்திசாலி என்றும், கவிதை எழுதும் திறன் பெற்றவன் என்றும் பெருமையாகச் சொல்வார். அப்போது வ.உ.சி.க்கு பதினைந்து வயது.

முதல் சந்திப்பு: சென்னையில் ஒரு எதிர்பாராத நிகழ்வு

வளர்ந்து வழக்கறிஞரான பின், வ.உ.சி. தனது பணியின் பொருட்டு சென்னைக்குச் சென்றிருந்தார். ஒரு சமயம், தான் தங்கியிருந்த திருவல்லிக்கேணியிலிருந்து நகரப்பகுதிக்குச் செல்லும் வழியில், 'இந்தியா' இதழின் அதிபர் திருமலாச்சாரியாரின் வீடு இருப்பதைக் கண்டறிந்தார். ஒருநாள், அவரைச் சந்திக்கும் நோக்குடன் வீட்டிற்குள் சென்றார். மாடியில் இருந்த திருமலாச்சாரியாரைச் சந்தித்து தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார் வ.உ.சி.

வ.உ.சி. தனது ஊரையும் பெயரையும் கூறியதும், திருமலாச்சாரியார் மாடியின் உள்ளே அமைந்திருந்த அரங்கை நோக்கி, "பாரதி, உங்கள் ஊரார் ஒருவர் வந்திருக்கிறார்" என்று அழைத்தார். உள்ளே இருந்து வந்தவர் ஆசிரியர் சுப்பிரமணிய பாரதி. திருமலாச்சாரியார் இருவரையும் அறிமுகப்படுத்தினார்.

உணர்ச்சிகரமான உரையாடலின் தொடக்கம்

இருவருக்கும் அது முதல் சந்திப்பாக இருந்தாலும், மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும் நெகிழ்ச்சியையும் அளித்தது. பள்ளிப் பருவத்திலேயே இருவரின் தந்தையர்களும் தங்கள் மகன்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டதால், ஒருவரைப் பற்றி ஒருவர் நன்கு அறிந்திருந்தனர். பழைய நினைவுகளைப் பாசத்துடனும் பரவசத்துடனும் பேசினர்.

பாரதி, திருமலாச்சாரியார், வ.உ.சி. மற்றும் 'இந்தியா' இதழின் மற்றொரு நண்பர் என நால்வரும் அங்கிருந்து திருவல்லிக்கேணி கடற்கரைக்குச் சென்றனர். அங்கு கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து அன்றைய நாட்டு நடப்பு குறித்து நீண்ட நேரம் கலந்து பேசினர். உரையாடலின் பெரும்பகுதி பாரதிக்கும் வ.உ.சி.க்குமே இருந்தது.

வ.உ.சி.யின் பார்வையில் பாரதியின் தாக்கம்

முதல் சந்திப்பு குறித்து வ.உ.சி., "அப்பேச்சு அவரைக் கம்பராகவும் என்னைச் சோழனாகவும் நான் நினைக்கும்படி செய்தது" என்றும், "என் உள்ளத்தில் மின்மினிப்பூச்சிபோல் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த தேசாபிமான நெருப்பு விளக்குப்போல ஒளிவிட்டுப் பிரகாசித்தது" என்றும் பதிவு செய்துள்ளார்.

வ.உ.சி. சென்னைக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் தவறாமல் 'இந்தியா' அலுவலகத்துக்குச் சென்று பாரதியுடன் மெய்மறந்து உரையாடியதையும், இருவரும் கடற்கரைக்குச் சென்று அரசியல் நிகழ்வுகள் குறித்துப் பேசுவதையும் தனது கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அரசியல் களத்தில் இணைந்த தேசபக்தர்கள்

பாரதியின் அரசியல் பிரவேசத்துக்குச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, வ.உ.சி.யின் அரசியல் ஈடுபாடு தெளிவாகத் தொடங்கிவிட்டது. 1893 முதலே பாலகங்காதர திலகரின் பேச்சுகளையும் எழுத்துகளையும் வ.உ.சி. உன்னிப்பாகக் கவனித்து வந்துள்ளார். 1898-ல் காங்கிரஸ் மகாசபையில் அங்கம் வகித்து அமைப்புரீதியாகச் செயல்பட்டுள்ளார். 1906 பிப்ரவரியில் 'விவேகபாநு' இதழில் வெளியான அவரது 'சுதேசாபிமானம்' என்ற முதல் அரசியல் கட்டுரை, அவரது அரசியல் தெளிவை உணர்த்துகிறது.

1906-ன் தொடக்கத்தில் பாரதியை முதன்முதலாகச் சந்தித்ததாக வ.உ.சி. தனது வாழ்க்கைக் குறிப்பில் குறிப்பிட்டுள்ளார். பாரதியைப் பார்த்தபோதே வ.உ.சி. அரசியல் தெளிவோடும் கொள்கை உறுதியோடும் விளங்கியுள்ளார். இந்தப் பிணைப்பு இருவருக்கும் புத்தெழுச்சியையும் புத்துணர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

முதல் சந்திப்பில் தனது உள்ளத்தில் தேசாபிமான நெருப்பு விளக்குப்போல் பிரகாசித்ததை வ.உ.சி. பாரதியிடம் பகிர்ந்துகொண்டபோது, நேரம் கடந்து இருள் சூழத் தொடங்கியது. அப்போது கடற்கரை மின்சார விளக்குகள் பளிச்சென ஒளிர்ந்ததைக் கண்ட பாரதி, ஆவேசத்துடன் வ.உ.சி.யிடம், "பிள்ளைவாள், சக்தி துணை செய்வாள். நம் உள்ள ஒளி பிரகாசிக்கும்பொழுது மின்னொளியையும் பிரகாசிக்கச் செய்தது நம் அன்னை பராசக்தியே. வாழி! இனிநம் முயற்சி எடுத்ததெல்லாம் வெற்றி என்பதற்கான சுபசகுனம் இதுதான்" என்று கூறினார்.

ஆழமான தோழமையும் அன்னியோன்யமும்

அடிக்கடி சந்தித்து, பாரதி வீட்டுக்கு வ.உ.சி. செல்வதும், வ.உ.சி. தங்கியிருந்த இடத்துக்கு பாரதி வருவதும், சேர்ந்து உண்பதும் உறங்குவதுமாக இருவரின் தோழமை வேரூன்றியது. இந்த நெருக்கத்தில், பிரான்ஸ், இத்தாலி போன்ற நாடுகளில் நடந்த போராட்டங்கள் குறித்தும், கிளர்ச்சிகள் குறித்த ஆங்கிலக் கவிதைகள் குறித்தும் பாரதி, வ.உ.சி.க்கு உணர்ச்சிகரமாக எடுத்துரைத்தார். இவர்களின் உறவு நெருக்கத்தால், ஒருவரையொருவர் 'மாமனார்', 'மருமகன்' என்று முறை வைத்து அழைத்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு அன்னியோன்யம் இருந்தது.

திருவல்லிக்கேணியில் இருந்த தேசபக்தர்களான திருமலாச்சாரியார், சீனிவாசாச்சாரியார் போன்றவர்களுடன் தீவிரமாக ஆலோசித்த பிறகு, பாரதியும் வ.உ.சி.யும் இணைந்து 'சென்னை ஜனசங்கம்' என்ற தேசாபிமான சங்கத்தை நிறுவினர்.

சுதந்திரப் போராட்டத்தின் மும்மூர்த்திகள்

மிதவாத தேசியத்தையும் தீவிரவாத தேசியத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு காங்கிரஸ் இயக்கம் இரண்டாகப் பிரிந்திருந்த சூழலில், திலகர் தலைமையிலான தீவிரவாத தேசியப் பிரிவின் முன்னணிப் படைத்தளபதிகளாக வ.உ.சி., பாரதி, சிவா ஆகியோர் விளங்கினர். 1907-ல் சூரத் நகரில் நடைபெற்ற 23-வது காங்கிரஸ் மாநாட்டில் தமிழகத்தின் பிரதிநிதிகளாகக் கலந்து கொண்டு நிகழ்வுகளில் பெரும் பங்காற்றினர்.

வ.உ.சி. தூத்துக்குடியில் சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியை நிறுவி, வெள்ளையருக்கு எதிராகக் கப்பல்களை ஓடவிட்டது, கோரல் மில் தொழிலாளர் போராட்டம் நடத்தியது, விபின்சந்திரபாலர் விடுதலை நாளைக் கொண்டாடியது போன்ற புரட்சிகரமான போராட்டங்களை முன்னெடுத்தபோது, பாரதி 'இந்தியா' இதழில் அந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளைத் தவறாமல் பதிவு செய்து, தமிழகத்தில் ஒரு புத்தெழுச்சியை உருவாக்கினார்.

பாரதியின் கொந்தளிப்பு

வ.உ.சி.யையும் சிவாவையும் ஆங்கிலேய அரசு அடக்கி ஒடுக்கும் நோக்குடன் நீண்ட காலச் சிறைத் தண்டனை விதித்தபோது பாரதி வெகுண்டெழுந்தார். "தற்சமயம் சிறைப்படுத்தியிருக்கும் கோயம்புத்தூர் ஜெயிலில் அதிகாரி அவரைக் கைகால் விலங்கிட்டுக் கேவலம் மிருகம்போல் எண்ணெய் ஆட்டும் செக்கிழுக்கும்படி செய்கிறாராம்... இக்கொடிய துன்பத்தை நினைக்கும் போதே நெஞ்சுருகுகிறதே... இங்கெழுதும் போதே கை நடுங்குகிறதே" என்று 1908-ம் ஆண்டு 'இந்தியா' இதழில் மனம்பதைக்க எழுதினார்.

செய்திக் கட்டுரைகள் மட்டுமல்லாமல், திருநெல்வேலி கலெக்டர் வின்ச் வ.உ.சி.யிடம் பேசியதாகவும், அதற்கு அவர் மறுமொழி சொன்னதாகவும் பாரதி வடித்த இரண்டு கவிதைகள் வரலாற்றில் நிரந்தரமாகப் பதிந்துவிட்டன.

வ.உ.சி.யும் சிவாவும் பாளையங்கோட்டை சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தபோது, பாரதியார் சென்னை சென்று சிறை அதிகாரிகளிடம் அனுமதி பெற்று இருவரையும் சந்தித்து உரையாடிவிட்டு வந்தார். அப்போது, "ஸ்ரீசிதம்பரம் பிள்ளையை முன்பு நான் தூத்துக்குடியிலே அவருடைய அரிய பிரசங்கங்களை ஆயிரக்கணக்கான ஜனங்கள் கேட்டுப் புகழ்ச்சி கூறிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் பார்த்தபோது அவருடைய முகம் எவ்வளவு பிரசன்னமாகவும் தேஜஸýடனும் விளங்கியதோ அதே மாதிரியிலேயே இப்பொழுதும் இருக்கக் கண்டேன்" என்று குறிப்பிட்டார்.

வ.உ.சி., சிவா, பத்மநாப ஐயங்கார் ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்ட செய்தி காட்டுத்தீ போல் பரவி திருநெல்வேலியில் வரலாறு காணாத மக்கள் எழுச்சியை உருவாக்கியது. இந்த எழுச்சியை அடக்க காவல்துறை கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டதில் மக்கள் பதறினர். இந்த விளைவுகளை நேரில் கண்டறிந்து எழுதுவதற்காக பாரதி திருநெல்வேலிக்கே சென்று சம்பவம் நடந்த இடங்களைப் பார்வையிட்டதோடு, பாதிக்கப்பட்ட மக்களையும் சந்தித்து தனது இதழில் விளக்கமாக எழுதினார்.

இறுதிவரை நிலைத்த தோழமை

பாரதி புதுச்சேரியில் இருந்த காலங்களில், அவரைச் சந்திப்பதற்காகவே வ.உ.சி. புதுச்சேரிக்குச் சென்று அவருடன் தங்கியிருந்து தனது தோழமையை வெளிப்படுத்தினார். இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் தமிழகத்தின் 'திரிசூலம்' என்றும் 'மும்மூர்த்திகள்' என்றும் வ.உ.சி., பாரதி, சிவா ஆகியோர் போற்றப்பட்டனர்.

1936-ல் வ.உ.சி. மரணப் படுக்கையில் இருந்தபோது, காங்கிரஸ் தொண்டர் சிவகுருநாதனை அழைத்து, பாரதியின் "என்று தணியும் இந்தச் சுதந்திரதாகம்" என்ற பாடலைப் பாடச் சொன்னார். உருக்கம் கலந்த எழுச்சியோடு அவர் பாட, அதைக் கேட்டுக் கொண்டே வ.உ.சி.யின் உயிர் பிரிந்தது.