சுகாதாரத் துறையின் இருண்ட பக்கம்: பயிற்சி மருத்துவர்களின் சவால்கள் மற்றும் மருத்துவக் கல்வியின் சுமை

பிரபல தனியார் மருத்துவமனையின் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில், "பணம் செலுத்தினால்தான் சிகிச்சையை ஆரம்பிப்பீர்களா?" என்று நோயாளியின் உறவினர் எழுப்பிய கேள்வி, அங்குள்ள ஒரு பயிற்சி மருத்துவரைத் துளைத்துக் கொண்டிருந்தது. நிர்வாகத்தின் மீது காட்ட வேண்டிய கோபத்தை பயிற்சி மருத்துவர் மீது திருப்புவது வேதனையானது. இருப்பினும், அவர் பொறுமையாகப் பதிலளித்துவிட்டு அடுத்த நோயாளிக்குச் சென்றார்.

மருத்துவக் கல்வியின் நீண்ட பாதை மற்றும் குறைந்த ஊதியம்:

நான்கரை ஆண்டுகள் படிப்பு மற்றும் ஓராண்டு கட்டாயப் பயிற்சி என ஐந்தரை ஆண்டுகளை முடித்துவிட்டு சேவைக்கு வரும் இளம் மருத்துவர்களுக்கு, 8 மணி நேரப் பணிக்கு தனியார் மருத்துவமனைகள் வழங்கும் ஊதியம் மிகக் குறைவு.

ஒரு மாணவர் பொறியியல் படிப்பைத் தேர்வு செய்து 22 வயதில் முன்னணி மென்பொருள் நிறுவனத்தில் நல்ல ஊதியத்துடன் வேலையில் சேரும்போது, மருத்துவக் கனவுடன் நுழைவுத் தேர்வுகளை எதிர்கொண்ட அவரது நண்பரின் நிலை இதற்கு நேர்மாறாக உள்ளது. எம்பிபிஎஸ், கட்டாயப் பயிற்சி, முதுநிலை நுழைவுத் தேர்வு, சிறப்பு மருத்துவம் எனப் படிப்பை முடித்து வெளியே வரும்போது அவருக்கு வயது 30-ஐ எட்டுகிறது. பள்ளி நண்பர் வீடு, கார் என வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்துக்குச் சென்றிருக்க, இந்த மருத்துவர் அப்போதுதான் தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறார்.

பொருளாதாரச் சுமை மற்றும் மன உளைச்சல்:

அரசு ஒதுக்கீடு கிடைக்காமல் தனியார் கல்லூரிகளில் இளநிலை மருத்துவம் படிப்பவர்களுக்கு ரூ. 50 லட்சம் முதல் ஒரு கோடி ரூபாய் வரை செலவாகிறது. 2024-25 கல்வியாண்டின்படி, இந்தியாவில் சுமார் 24 லட்சம் மாணவர்கள் நீட் தேர்வை எழுதினர், தமிழகத்தில் மட்டும் 1.5 லட்சம் பேர் பங்கேற்றனர்.

இவ்வளவு பெரிய போட்டியில் வெற்றி பெற்று, கோடிகளில் செலவு செய்து படித்த மருத்துவர்களுக்கு, கார்ப்பரேட் மருத்துவமனைகள் தொடக்கநிலை ஊதியமாக மாதம் ரூ. 35,000 முதல் ரூ. 45,000 வரை மட்டுமே நிர்ணயிக்கின்றன. கல்விக் கடனுக்கு மாதம் ரூ. 45,000 தவணை செலுத்த வேண்டிய நிலையில், ரூ. 30,000 ஊதியத்துடன் இவர்கள் அனுபவிக்கும் மன உளைச்சலும், சமூகப் பொருளாதார அழுத்தமும் விவரிக்க முடியாதது.

முதுநிலைக் கல்வியின் அவசியம்:

எம்பிபிஎஸ் முடித்தாலும், முதுநிலை மருத்துவப் படிப்பு இல்லாவிடில் அவர்கள் முழுமையான மருத்துவராக அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை. சாதாரண காய்ச்சலுக்குக்கூட சிறப்பு மருத்துவர்களை நாடும் போக்கு உள்ளது. இதனால், எம்பிபிஎஸ் முடித்தவுடன் மருத்துவ மாணவர்கள் அடுத்தகட்டமாக முதுநிலை மேற்படிப்புக்கான போட்டிக்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

தற்கொலைகளும் அரசுப் பணியிடங்களும்:

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மட்டும் இந்தியாவில் 120-க்கும் மேற்பட்ட மருத்துவ மாணவர்கள் பணிச்சுமை, மன அழுத்தம் தாங்காமல் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக தேசிய மருத்துவ ஆணையத்தின் தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் கல்விக் கட்டணம் குறைவு மற்றும் தமிழக அரசு பயிற்சி மருத்துவர்களுக்கு வழங்கும் ஊக்கத்தொகை ஆறுதல் அளிக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கான மருத்துவர்கள் படித்து வந்தாலும், அரசு மருத்துவர் பணியிடங்கள் போதுமான அளவில் நிரப்பப்படாததால், 90 சதவீத மருத்துவர்கள் கார்ப்பரேட் மருத்துவ நிறுவனங்களில் சேர வேண்டியுள்ளது. சொந்தமாக கிளினிக் வைக்க முதலீடு தேவைப்படுகிறது.

அரசு எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகள்:

• ஒரு பொறியாளருக்கோ, திறன்சார் தொழிலாளிக்கோ வழங்கப்படும் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தைப் போல, தனியார் மருத்துவமனைகளில் பணிபுரியும் எம்பிபிஎஸ் மருத்துவர்களுக்கும் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை அரசே நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும்.
• கிராமப்புறங்களில் அல்லது சிறு நகரங்களில் கிளினிக் அமைக்க விரும்பும் இளம் மருத்துவர்களுக்கு, பிணையில்லா கடன் மற்றும் வரிச் சலுகைகளை வழங்க வேண்டும்.

சமூக மாற்றம் தேவை:

மருத்துவம் ஒரு சேவைதான்; அதைச் செய்பவரும் வாழ்வாதாரம் தேவைப்படும் ஒரு மனிதரே என்பதை உணர்வதுதான் ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் ஆரோக்கியத்துக்கான அடித்தளம். மருத்துவத் துறையில் வெற்றி பெற்ற மருத்துவர்கள் பலர் இருந்தாலும், மருத்துவக் கல்வி மீதான சமூகத்தின் கண்மூடித்தனமான மோகமும், பெற்றோரின் அழுத்தமும், வணிகமயமான கல்விச்சூழலும் மாற வேண்டும்.