சமகாலத்தில், இலக்கியம், சொற்பொழிவுகள் போன்ற மேடை நிகழ்வுகளில் இளைய தலைமுறையினரின் பங்கேற்பு மிகவும் குறைந்துள்ளது. பெரும்பாலும் 40 வயதைக் கடந்தவர்களே இந்நிகழ்ச்சிகளில் அதிகம் கலந்துகொள்கின்றனர்.
பழைய நிலை: இலக்கியத்தின் பொற்காலம்
ஐம்பது, அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், தெருவுக்குத் தெரு இலக்கியக் கூட்டங்களும், ஆன்மிகச் சொற்பொழிவுகளும் அடிக்கடி நடைபெற்றன. கோயில் திருவிழாக்களில் கட்டாயம் ஆன்மிகப் பேருரைகள் இடம்பெறும். அறிஞர்களின் சொற்பொழிவுகளும், பட்டிமன்றங்களும் நிறைந்திருந்தன. அரசியலில் கூட இலக்கிய நயம் கொஞ்சும் பேச்சுக்கள் இருந்தன. பல்வேறு கட்சிகளிலும் சிறந்த பேச்சாளர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் கட்சி கொள்கைகளைப் பேசும்போதே, சிந்தனைக்கு விருந்தளிக்கும் சொல்லாடல்களை வழங்கினார்கள்.
ஆண்களும் பெண்களும் தரையில் அமர்ந்தும், தெருவில் நின்றுகொண்டும் பேச்சாளர்களின் உணர்ச்சி ததும்பும் சொற்பொழிவுகளை ரசிப்பார்கள். குழந்தைகளையும் அழைத்து வந்தனர். பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்கள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டனர். இரவு எட்டு மணிக்குத் தொடங்கும் சொற்பொழிவுகள் சில நேரங்களில் நள்ளிரவு வரைகூட நீளும், அப்போதும் கூட்டம் கலையாமல் ஆர்வத்துடன் செவிமடுத்தனர்.
அந்தக் காலத்தில் அறிஞர்கள் நல்ல இலக்கியங்களைத் தெருக்களுக்கு எடுத்துச் சென்றனர். அதைக் கேட்டு வளர்ந்த இளைஞர்களும், பதின்ம வயதுப் பருவத்தினரும் இலக்கியம் மற்றும் ஆன்மிக அறிவைப் பெற்றனர். சாலையில் நடந்து செல்பவர்களைக்கூடத் தூண்டில் போட்டு இழுத்து வந்த பெருமை அந்தக் கூட்டங்களுக்கும், சொற்பொழிவுகளுக்கும் உண்டு.
இன்றைய நிலை: மாற்றம் ஏன்?
ஆனால், இன்றைக்கு நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. பட்டிமன்றங்களும் அரங்கங்களுக்குள் முடங்கிவிட்டன. தனியார் தொலைக்காட்சி சேனல்களுக்காக, குளிர்சாதன வசதி கொண்ட அரங்குகளில் நடைபெறும் விழாக்காலப் பட்டிமன்றங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டு ஒளிபரப்புச் செய்யப்படுகின்றன.
இன்றைய இளைஞர்களுக்கும், கல்லூரி மாணவர்களுக்கும் இலக்கியம் குறித்த ஆர்வம் இல்லை. அதற்குக் காரணம், பெற்றோர் அவர்களுக்கு நல்ல பேச்சுகளை அறிமுகப்படுத்துவதில்லை. இலக்கியக் கூட்டங்களும், ஆன்மிகச் சொற்பொழிவுகளும் இப்போது இல்லை. மேலும், அறிதிறன்பேசி (ஸ்மார்ட்ஃபோன்) பயன்பாடு அதிகரித்துள்ளது. இதனால் புத்தகங்கள் வாசிக்கும் பழக்கம் குறைந்துவிட்டது. சமூக ஊடகங்களின் பெருக்கத்தில் இளைய தலைமுறையினர் மூழ்கிக் கிடக்கிறார்கள். யூடியூப் சேனல்களில் கிடைக்கும் சிறந்த சொற்பொழிவுகளைக்கூட யாரும் கேட்பதில்லை.
கல்வி நிறுவனங்களில் மாற்றங்கள்
ஒரு காலத்தில் பள்ளி, கல்லூரிகளில் மாணவர் மன்றங்கள், இலக்கிய மன்றங்கள் இருந்தன. மாணவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க ஆசிரியர்களும் இருந்தனர். திருக்குறள், கம்பராமாயணம், மகாபாரதம், சிலப்பதிகாரம், புறநானூறு, அகநானூறு போன்ற பல்வேறு இலக்கிய அமுதங்களைப் பருகும் வாய்ப்பு மாணவர்களுக்குக் கிடைத்தது. அதனால், தேன் உண்ட வண்டுகளைப் போல, பழந்தமிழ் இலக்கியங்களையும் நவீன இலக்கியங்களையும் தேடித் தேடி வாசிக்க ஆரம்பித்தார்கள். அந்த இலக்கியங்கள் காட்டிய நல்வழியில் அறநெறியில் வாழத் தலைப்பட்டார்கள். மாணவர்களிடையே வாசிப்புப் பழக்கம் அதிகரித்தது.
ஆனால், இன்றைக்குப் பள்ளி, கல்லூரிகளில் இலக்கிய மன்றம், மாணவர் மன்றம், நீதி போதனை வகுப்புகள் என்பதே அபூர்வமாகிவிட்டது. 'இதுபோன்ற மன்றங்களால் என்ன பயன் கிடைக்கப்போகிறது? வீணாக எதற்காக நேரத்தை செலவிட வேண்டும்?' என்ற எண்ணம் கல்வி நிறுவன நிர்வாகிகளின் மனதில் ஆழப் பதிந்துவிட்டது. இளம் தலைமுறையினரிடையே நம் கலாசாரத்தையும், பண்பாட்டையும், ஆன்மிகச் சிந்தனைகளையும் எடுத்துரைக்க மறந்துவிட்டோம். மதிப்பெண்களை மட்டுமே துரத்தும் இயந்திரங்களாக அவர்களை மாற்றிவிட்டோம்.
ஒழுக்கச் சீர்கேடும் தேவையும்
சமூகத்தில் நடக்கும் கொலை, திருட்டுச் சம்பவங்கள், மதுப் பழக்கம், போதைப் பொருள்கள் பழக்கம் போன்ற ஒழுக்கக்கேடான, உடல்நலனுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் பழக்கங்களை இன்றைய பதின்ம வயதுப் பருவத்தினர் எளிதில் கற்றுக்கொண்டு சீரழிந்து போகிறார்கள். நினைத்தது நடக்காவிட்டால், கேட்டது கிடைக்காவிட்டால் தற்கொலை என்னும் கூர்வாளைக் கையில் ஏந்தி வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்கிறார்கள்.
தீர்வு: மீண்டும் மன்றங்களும் நீதி போதனையும்
எது நல்லது, எது கெட்டது என்பதை நம் இதிகாசங்கள், இலக்கியங்கள் மூலம் அவர்களுக்கு எடுத்துரைக்க வேண்டும். 'வாழ்க்கைப் பயணத்தில் வெற்றி, தோல்வி இயல்பு. தோல்வியிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வோம். தோல்வியே வெற்றிக்கு முதல் படி. நம் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களிலும் தோற்றுப் போன மன்னர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மீண்டும் முயற்சியாய் முன்னேறி வெற்றியின் வாசலைத் தொட்டிருக்கிறார்கள்' என்று மாணவர்களை ஊக்கப்படுத்தும் நீதி போதனை வகுப்புகளை மீண்டும் பள்ளிகளில் கொண்டு வர வேண்டும்.
அனைத்துப் பள்ளி, கல்லூரிகளிலும் மாணவர் மன்றங்கள், இலக்கிய மன்றங்களைத் தொடங்கி, மாணவர்கள் மத்தியில் பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் மீதான ஆர்வத்தைத் தூண்ட வேண்டும். இதன் மூலம் அறநெறி தவறாத, நல்லொழுக்கம் நிரம்பிய, வாழ்க்கையின் விழுமியங்களைப் போற்றும் மாணவச் செல்வங்களை உருவாக்க முடியும். வழக்கொழிந்து போன நல்ல வழக்கங்களை மீண்டும் செயல்படுத்த கல்வி நிறுவனங்கள் முன்வர வேண்டும்.
இது நேரத்தை வீணாக்கும் முயற்சியல்ல; மாணவர்களின் நல்வாழ்வுக்கான விதை என்பதை உணர வேண்டும்.
0 Comments