மரம் வளர்ப்போம்: முழக்கமும் யதார்த்தமும்

'மரம் வளர்ப்போம், மழை பெறுவோம்' - இந்த முழக்கம் இந்தியக் காதுகளில் ஒலித்து பல ஆண்டுகளாகிவிட்டன. சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வுப் பேரணிகளிலும், பள்ளி மேடைகளிலும், அரசு விளம்பரங்களிலும் அழுத்தமாகப் பதியப்பட்ட இந்த வார்த்தைகள், ஆண்டுதோறும் செயல்வடிவம் பெறுகின்றன. பருவமழை தொடங்கும் முன்னரும், உலகச் சுற்றுச்சூழல் தினத்தின்போதும், நாடெங்கிலும் அரசுத் துறைகள், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், மற்றும் சமூக அமைப்புகள் எனப் பலரும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு கோடிக்கணக்கான மரக்கன்றுகளை நடும் 'திருவிழாக்களை' நடத்துகின்றனர். எண்ணிக்கை ஒரு சாதனையாகப் பார்க்கப்படுகிறது; புகைப்படம் ஒரு சான்றாகப் பகிரப்படுகிறது.

நிழலின்றி ஏங்கும் பூமி: முரண்பாட்டின் காரணம் என்ன?

ஆனால், இத்தனை கோடி மரக்கன்றுகள் நடப்பட்ட பிறகும், யதார்த்த நிலை கசப்பான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. கோடைக் காலங்களில் ஒற்றைப் பறவை ஒதுங்குவதற்குக் கூட நிழலின்றி பூமி தவிப்பது ஏன்? நிலத்தடி நீர்மட்டம் அதலபாதாளத்துக்குச் சென்று, வெப்பக்காற்று உடலைச் சுடுவது ஏன்? காடுகளின் பரப்பு கணிசமாக உயர்ந்ததற்கான அறிகுறிகள் எங்கே? மரக்கன்று நடுதல் என்பது உண்மையிலேயே ஒரு வாழ்வியல் கடமையாகவும், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பின் அத்தியாவசிய அங்கமாகவும் பார்க்கப்படுகிறதா? அல்லது, அது வெறும் 'நிழற்படத் திருவிழாவாக' (Photo Opportunity) மாறி, ஆவணங்களில் மட்டுமே நிலைபெறும் ஒரு சடங்காகச் சுருங்கிவிட்டதா? இந்த முரண்பாட்டுக்குப் பின்னணிக் காரணம், நடுதலுக்குக் கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவம், பராமரிப்புக்குக் கொடுக்கப்படுவதில்லை என்பதுதான்.

சட்டமும் புள்ளிவிவரங்களும்: வனப்பரப்பின் உண்மை நிலை

இந்தியாவின் வனக் கொள்கையின்படி, ஒரு நாட்டின் மொத்தப் புவியியல் பரப்பளவில் குறைந்தபட்சம் 33% காடுகளாக இருக்க வேண்டும். இது ஆரோக்கியமான சூழலியலுக்கும், சீரான மழைப்பொழிவுக்கும், உயிர்ப்பன்மயம் செழிக்கவும் அவசியம். ஆனால், இந்திய வன ஆய்வு நிறுவனத்தின் (Forest Survey of India) சமீபத்திய அறிக்கைகளின்படி, இந்தியாவின் மொத்த வனப்பரப்பு 21.71% மட்டுமே. இது இலக்கைவிடப் பன்னிரண்டு சதவிகிதம் குறைவாகும்.

கடந்த ஒரு சில பத்தாண்டுகளில், குறிப்பாகப் பசுமைத் திட்டங்களின் கீழ் கோடிக்கணக்கான மரக்கன்றுகள் நடப்பட்டதாகப் புள்ளிவிவரங்கள் ஓயாமல் கூறுகின்றன. ஒருசில மாநில அரசுகள் ஒரே நாளில் 20 கோடிக்கும் அதிகமான கன்றுகளை நட்டு உலக சாதனை படைத்ததாகப் பெருமையுடன் அறிவித்தன. ஆனால், எழும்பும் ஆழமான கேள்வி இதுதான்: அந்த இருபது கோடி மரக்கன்றுகளில் இன்று எத்தனை உண்மையான மரங்களாக உயிருடன் நிற்கின்றன?

மத்திய அரசின் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகமே வழங்கிய ஒரு தரவு இந்த கசப்பான உண்மையை ஓரளவு வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருகிறது. காடு வளர்ப்புத் திட்டங்களின் கீழ் நடப்படும் மரக்கன்றுகளில் 30 முதல் 40% மட்டுமே பிழைக்கின்றன என்று அரசுத் தரவுகளே ஒப்புக்கொள்கின்றன. ஆனால், கள நிலவரமோ இதைவிடப் பன்மடங்கு மோசமாக உள்ளது. முறையான பராமரிப்பின்றிப் பட்டுப்போகும், கால்நடைகளால் மேயப்படும், அல்லது வறண்டு கருகிப்போகும் மரக்கன்றுகளின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிட்டால், நடப்பட்ட மொத்தக் கன்றுகளில் 10 சதவீதம்கூடப் பூரண மரங்களாக உருவெடுப்பதில்லை என்பதுதான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத கசப்பான உண்மை.

சடங்காக மாறிய 'விருட்சாரோபணம்' (Plantation Ceremony)

இன்று மரக்கன்றுகள் நடும் விழாக்கள் ஒரு தீவிரமான சுற்றுச்சூழல் பணியாக இல்லாமல், பகட்டான 'சடங்காக' மாறிவிட்டன. விழா நடக்கும் இடத்துக்குப் பல ஆயிரங்கள் அல்லது லட்சங்கள் மதிப்புள்ள சொகுசு வாகனங்களில் வந்து இறங்கும் முக்கியப் பிரமுகர்கள், பட்டுப் புடவையோ அல்லது விலையுயர்ந்த உடையோ அணிந்திருப்பர். அவர்கள் கை அழுக்காகாமல் இருக்க, மண்ணைத் தோண்ட ஆள்கள், கன்றைப் பிடித்துக் கொடுக்க ஆள்கள், அதன்மீது ஒரு பிடி மண் போடச் சொல்லிக் கைதட்ட ஆள்கள் என ஓர் ஏவல் பட்டாளமே இருக்கும். அந்தச் சில நிமிடப் புகைப்படங்கள் எடுக்கப்பட்டு, சமூக வலைத்தளங்களிலும், செய்தித் தாள்களிலும் பிரம்மாண்டமாக விளம்பரம் செய்யப்பட்டவுடன், அந்த முக்கியப் பிரமுகரின் 'மகத்தான மர வளர்ப்புக் கடமை' முடிந்துவிட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.

நட்ட அன்று மாலைக்கு மேல் அந்த மரக்கன்றுகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்ற ஆள் இருக்காது. நட்ட மரக்கன்று ஆடு, மாடுகளுக்கு உணவாகிறதா, அல்லது வெயிலில் காய்ந்து கருகுகிறதா என்பது குறித்து விழா நடத்திய எவருக்கும் கவலை இல்லை. பல்லாயிரக்கணக்கான ரூபாய் செலவு செய்து மேடை அமைத்து, பெரிய பதாகைகள் கட்டி நடத்தப்படும் இந்த விழாக்களில், நடப்பட்ட ஒரு மரக்கன்றின் விலையைவிட, அந்த விழாவின் விளம்பரச் செலவு ஆயிரம் மடங்கு அதிகமாக இருக்கிறது. இது, மரம் வளர்ப்பைவிட விளம்பரத்துக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது என்பதன் தெளிவான அறிகுறி.

நிழற்படத் திருவிழாவிலிருந்து உண்மையான இயக்கத்துக்கு மாற்றம் தேவை

இந்த விளம்பரச் சடங்குகளைத் தடுத்து நிறுத்தி, உண்மையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் வகையில் அரசு சில கட்டாய மாற்றங்களை முன்னெடுக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

1. செயல்திறன் மதிப்பீடு: அரசுத் துறைகள் தாங்கள் நட்ட மரக்கன்றுகளின் 'எண்ணிக்கையை' மட்டும் கணக்கில் கொள்ளாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட கால அவகாசத்துக்குப் பிறகு 'உயிருடன் இருக்கும் மரங்களின்' அடிப்படையில் மட்டுமே அதிகாரிகளின் செயல்பாடுகளை மதிப்பிட வேண்டும். ஓராண்டுக்குப் பிறகு எத்தனை மரக்கன்றுகள் பிழைத்துள்ளன என்பதை உறுதிப்படுத்த, வெளிப்படையான சமூகத் தணிக்கைக்கு (Social Audit) உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.
2. தொழில்நுட்பக் கண்காணிப்பு: நடப்படும் ஒவ்வொரு மரக்கன்றுக்கும் 'ஜியோ}டேக்' (Geo-tag) என்ற புவியிடத் தொழில்நுட்பக் கண்காணிப்பு கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். ஒரு பிரத்யேகச் செயலிமூலம் அந்த மரக்கன்றின் ஆரம்ப நிலை, வளர்ச்சி விகிதம் ஆகியவற்றைக் கண்காணித்து, குறிப்பிட்ட கால இடைவெளிகளில் அதன் புகைப்படத்தைப் பதிவேற்றுவதைச் சட்டப்பூர்வக் கடமையாக்க வேண்டும்.
3. பராமரிப்புக்கு முன்னுரிமை: நடவு செய்வதற்காக ஒதுக்கும் மொத்த நிதியில் 50 சதவீதத்துக்கும் மேலாகப் பராமரிப்புக்காக (தண்ணீர் ஊற்றுதல், வேலி அமைத்தல், களை எடுத்தல்) ஒதுக்க வேண்டும். குறைந்தது மூன்று ஆண்டுகள் அந்த மரக்கன்றுகளைப் பராமரிப்பது என்பது அந்தந்தத் துறையின் சட்டபூர்வக் கடமையாக்கப்பட வேண்டும்.
4. உள்நாட்டு மரங்களுக்கு முக்கியத்துவம்: அந்தந்த மண்ணின் இயல்புக்கேற்ற ஆலமரம், அரசமரம், வேம்பு, புங்கன், இலவமரம் போன்ற உள்நாட்டு (Indigenous) மரங்களை மட்டுமே நடுவதை அரசு ஒரு கொள்கை முடிவாக அறிவிக்க வேண்டும். சுற்றுச்சூழல் சமநிலைக்கு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தும் வெளிநாட்டு மரங்களை (Exotic Species) நடுவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.
5. மக்களை ஈடுபடுத்துதல்: மரம் வளர்ப்பை வெறும் அரசுத் திட்டமாக இல்லாமல், உண்மையான மக்கள் இயக்கமாக மாற்ற, அரசு சட்டங்களை வகுக்கலாம்; ஆனால், பொது அமைப்புகளும், உள்ளூர் மக்களுமே அதை மனமுவந்து இயக்கமாக மாற்ற முடியும்.

பராமரிப்பே முதல் வெற்றி

ஆயிரம் மரக்கன்றுகளைச் சாதாரணமாக நட்டுவிட்டுச் செல்வதைவிட, நூறு கன்றுகளை நட்டாலும், அவற்றுக்கு இரும்பு அல்லது மூங்கில் கூண்டுகள் அமைத்துப் பாதுகாப்பதையும், வறண்டு போகாமல் சீரான இடைவெளியில் தண்ணீர் ஊற்றுவதையும் உறுதி செய்ய வேண்டும். கால்நடைகள் மற்றும் இதர பிராணிகளிடமிருந்து புதிதாக நடப்பட்ட கன்றுகளைக் காப்பதே மரம் வளர்ப்புத் திட்டங்களின் முதல் வெற்றியாகக் கருதப்படும்.

பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஒரு மரக்கன்றை வழங்கி, அவர்கள் பள்ளிப் படிப்பை முடிக்கும் வரை அந்த மரக்கன்றைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பை வழங்கலாம். அதற்குச் சிறப்பு அகமதிப்பீடு மதிப்பெண்கள் வழங்குவது, மாணவர்களிடையே மரம் வளர்ப்பை ஒரு பொறுப்புணர்ச்சியாக வளர்க்கும். பொது அமைப்புகள் மரக்கன்றுகளை நட்டுவிட்டுச் செல்வதோடு தங்கள் கடமை முடிந்தது என்று நினைக்காமல், அந்தப் பகுதியில் உள்ள குடியிருப்போர் நலச் சங்கங்களிடமோ, சிறு வணிகர்களிடமோ அல்லது சமூக நல அமைப்புகளிடமோ அந்த மரக்கன்றுகளைத் தத்தெடுத்துப் பராமரிக்கும் பொறுப்பை முறைப்படி ஒப்படைக்க வேண்டும்.

உறுதிமொழியும் அறிவுடைமையும்

பூமியைச் சோலையாக்கத் துடிக்கும் எண்ணம் உண்மையானால், நம் கைகளில் வெறும் மரக்கன்றுகள் மட்டும் இருந்தால் போதாது; அதைக் காக்கும் உறுதியும், தொடர்ச்சியான பராமரிக்கும் எண்ணமும் இருக்க வேண்டும். பராமரிப்பு இல்லாத ஆயிரம் மரக்கன்றுகளைவிட, கூண்டு அமைத்துப் பாதுகாக்கப்பட்ட, நீரூற்றப்பட்ட பத்து மரக்கன்றுகள் நிச்சயம் மேலானவை.

வெட்ட வெளிச்சத்தில் நின்று கொண்டு நிழலைக் குறை கூறுவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. ஒரு மரக்கன்றை வளர்த்து, அதை முழுமையான மரமாக்கி, அதன் அடியில் அமர்ந்து இளைப்பாறுவதே உண்மையான அறிவுடைமை. இனிவரும் காலங்களில், வெறும் பெருமைக்காகவும் விளம்பரத்திற்காகவும் மரக்கன்றுகள் நடும் சடங்கு விழாக்களையோ, புகைப்படத் திருவிழாக்களையோ தவிர்த்து, உண்மையான, உறுதியான மரம் வளர்ப்புத் திருவிழாக்களையும், பராமரிப்பு இயக்கங்களையும் முன்னெடுப்போம். அப்போதுதான் இந்தப் பூமி பசுமையின் மகுடமாக மாறி, வரும் தலைமுறையினருக்குச் சீரான சூழலியல் உறுதி செய்யப்படும்.